Wouter, Miet y los Pojomeros!

Kiekeboe (de stripheld) in Pojom?!

2010-11-01T15:48:00.001-07:00

Onderweg naar Huehue over het gebergte 'Los cuchumatanes' ...

Dag Allemaal,

Jullie wisten het misschien of niet, maar meestal is het Miet die deze blog rechthoudt. Ondertussen is het wel genoeg geweest dachten we hier in Pojom, bijgevolg doe ik (Wouter) ook maar eens een poging. Dit alles natuurlijk onder het goedkeurende en kritische oog van Miet (dit is zo bij alles wat ik doe ;-) ).

We zijn ondertussen al een eindje terug in Pojom. Pojom was opnieuw een beetje thuiskomen na onze maand ‘vakantie’ in Belgie.
Nog eventjes narusten zat er niet meteen in, maar dat zijn we hier gewoon in Pojom dus vlogen we er maar opnieuw in...

De jornada medica

De dag na onze aankomst in Pojom, vertrok ikzelf al terug naar Huehuetenango om Katleen (onze medische verantwoordelijke die binnenkort vertrekt na ons een jaar vergezeld te hebben) en onze patiënten te ondersteunen. In de militaire zone van Huehuetenango komen Amerikaanse dokters tweemaal per jaar een week gratis opereren. Voor Vivir en Amor dus een uitgelezen kans om enkele hard core patiënten door te verwijzen …
Onze eigen auto startte op de ochtend dat ze (Miet en ik waren toen nog niet terug) hier wilden vertrekken naar de jornada medica niet meer. Die stond toen we na enkele dagen Huehuetenango terug waren dus nog steeds stil. Ook dat zijn de ‘dagelijkse beslommeringen’ van coördinatoren in Pojom!

De promotoren poseren nog eventjes bij onze oude kar ...

Wouter vertrok opnieuw …

De wegen zijn hier slecht, de rijtijden lang. Dus een slechte auto konden we ons niet langer veroorloven. Al sinds we hier aankwamen liet onze geliefde Ford het een beetje afweten dus het was tijd voor een nieuwe (lees: tweedehandse) auto. Met de goedkeuring van de Belgische groep vertok ik dan ook vol goede moed naar Huehue.

En Miet …

Ondertussen bleef Miet in Pojom om de directeur(s) en leerkrachten van zowel de lagere als de middelbare school bij te staan in al hun vragen en moeilijkheden om het papierwerk voor het einde van schooljaar rond te krijgen. Het eigenlijk papierwerk lukt wel, maar meestal liggen een slechte internetsite van het onderwijssysteem in Guatemala (papieren moet je van internet halen, maar in een dorp zonder elektriciteit is dat niet vanzelfsprekend, maar daar hadden ze in de hoofdstad waarschijnlijk niet aan gedacht) en computerproblemen aan de oorzaak voor het platlopen van onze clinica... Maar zoals steeds staan we met de glimlach klaar om waar we kunnen een handje toe te steken.

Van een Ford Ranger 2007 naar een Toyota Hilux 1998

De auto werd op de morgen van vertrek in gang (West Vlaams zeker?) geduwd (dat was de enige manier om nog te starten bleek na herhaaldelijk proberen). Daarna in één stuk naar Huehuetenango zonder de motor af te leggen. Eenmaal aangekomen in Huehue kon ik rekenen op de hulp van Jorge Castillo, al sinds jaar en dag een vriend van het project Vivir en Amor en toevallig ook autoliefhebber. Hij zou mijn gids worden door het kluwen van autoverkopers die je in Huehue terugvindt.

Om het goedkoop te houden moest het sowieso een tweedehandsauto worden. Andere voorwaarden waren: hoog van de grond (anders haperen we constant aan de rotsen), robuust (weinig elektronica), Toyota (dan kan bijna iedereen hem hier herstellen en de vervangstukken zijn goedkoper), goede vering, 4X4 (anders strand je op 6 uur van Pojom), vierdeurs, diesel (=goedkoper) en dan natuurlijk nog heel praktisch.
Een praktische auto krijgt in Pojom de volgende invulling:
-moet patiënten vervoeren (als het gaat achteraan in de cabina, anders buiten in de bak (vb. zwangere vrouwen))
-moet carga (last) kunnen vervoeren
-moet serieus wat kracht hebben om veilig te kunnen dalen en stijgen
-er moeten tot 16 vroedvrouwen inkunnen voor de opleiding die we tweewekelijks geven
-er worden consulta’s meegdaan in afgelegenere dorpen (lees: nog slechtere wegen)
-…

Het verloop ...

Na enkele dagen goed nagedacht te hebben over de verschillende mogelijkheden, bleek dat er niet zoveel keuze was. Slechts twee opties schoten over. Heel concreet:

OPTIE 1
Een Toyota Hilux jaar 98. Een oude auto (en dat zag je), maar op zich 'echte beesten'. In die zin dat ze ook bladveren vooraan hebben, wat ervoor zorgt dat ze een veel hogere resistentie voor onze wegen hebben. Bots wel harder tijdens het rijden, niet zo 'suave'. Dat jaar is het laatste jaar dat ze bladveren vooraan hadden. Het kleur is donker vuil groen (met hier en daar een beetje schade aan de buitenkant). Weinig elektronica, makkelijk te onderhouden. Wel nog enkele kosten zoals batterij en banden en algemeen onderhoud. Maar ook niet snel op asfalt +- 100 km/u. Makkelijk uitwasbaar, de bodem dan toch. De zetels daar kon plastiek over getrokken worden. (ook met overgeven dient men hier bij de aankoop van een auto rekening te houden)

OPTIE 2
Een Toyote Hilux van 2006. Een nieuwe, moderne auto. In het blinkend grijs. Goede auto, wel gewone voorvering (=geen bladveren, je rijdt er veel zachter mee, maar zal ook sneller bokken). Veel elektronica. Wel nog in perfecte staat. Wel een 'sjieker' model, en zou bijgevolg veel in het stof moeten bijten. Moderner dus ook duurdere vervangstukken.

Een kleine denkoefening voor de mensen die Pojom en omstreken kennen maakt al vlug duidelijk dat de eerste optie de beste was.

Goede hoop ...

Deze opties wist ik op dinsdag. Ik was slechts de maandag vertrokken dus ik dacht: 'dit wordt makkelijk te regelen'. Ik kreeg al goede hoop om snel terug thuis te zijn… Goede hoop in Huehue om snel naar huis te gaan is een verduiveld slechte zaak bleek later (nochtans al een paar keer een slechte ervaring gehad, maar ik ben optimistich ingesteld hé). Toen puntje bij paaltje kwam en de kluitjes allang in het riet gestuurd waren (probeer ik het stilistische niveau van deze tekst nu op te krikken?) was het al dinsdag ... de week erna wel te verstaan...

Wat doe je dan vraagt een mens zich af?!
Eerst moest de prijs nog afgesproken worden. Vaste prijzen daar doen ze hier niet aan mee. Nadat de verkopers, mijn ondertussen goede vriend Jorge Castillo, probeerden om te kopen met 1000 Q (min of meer 100 euro) werd er toch een goede prijs bekomen. Omkopen moet je vooral binnen de context zien. Ze vragen iets meer en geven 1000 Q aan hem en zo hebben ze zelf ook nog iets over. De gringo (lees: Wouter) zal toch niks doorhebben. Maar dat niet gans Guatemala corrupt is werd duidelijk toen Jorge mij de dag erna op de hoogte bracht van het ganse voorval. Hoera voor ons geloof in de mensheid!

Wat moet je na dit dan nog doen zou je tweede vraag kunnen zijn?!
Papieren regelen, betalingen regelen, papieren regelen en betalingen regelen. En heb ik al gezegd wachten, wachten en wachten? Zo passeer je wel snel 6 dagen. Tip van de redactie: Om te weten hoe het precies in zijn werk gaat: lees de Kiekeboe strip ‘Geef 8’. Hetzelfde gevoel kennen wij hier ondertussen ook ...

Gelukkig kwam Mietie mij te hulp de zaterdagmorgen (dat wil zeggen om 2 uur s’nachts in Pojom vertrekken om om 10u30 in de voormiddag in Huehue aan te komen). Aangezien wachten één van onze voornaamste bezigheden was hadden we ook tijd om ons netwerk nog wat te versterken. We kozen voor een bezoek aan de Area de Salud (overheidsdienst voor gezondheid in Guatemala) en ook aan Ixmucaneh (project om meisjes te laten studeren in Hueheutenango). Bij deze laatste werd ons trouwens beloofd dat twee meisjes uit Pojom zouden worden toegelaten om verder te studeren. Een op zich zeer unieke gebeurtenis (want meisjes in Pojom studeren normaal niet verder …) moest alles volgens plan doorgaan. Het gesprek kreeg al vervolg (het project kwam al tot in Pojom om de leerlingen en ouders in te lichten over verder studeren na 3de basico) en wordt hopelijk zeker nog vervolgd …

Maar eind goed al goed (zoals ook in de eerder vernoemde Kiekeboe strip) reden we dinsdagavond Pojom binnen met het nieuwe Vivir en Amor voertuig …

En dan nog: 1 november aan de andere kant …

Ook hier worden de doden gevierd en dat wilden we niet aan ons voorbij laten gaan. Vanmorgen (de clinica is gesloten vandaag) gingen we op zoek naar het oude kerkhof van Pojom. Het nieuwe kerkhof ligt in het centrum.
Na een uurtje stappen kregen we het kerkhof te zien op een flank van een berg. Als laatste rustplaats, met zo'n uitzicht, niet slecht … Ook op dit oude kerkhof worden de graven nog steeds versierd en wordt er eten gebracht voor de doden. De gebruikelijke kaarsen konden natuurlijk ook niet ontbreken … Een deugddoend uurtje bezinning en daarna terug naar onze clinica!

The end …

U merkt het, met ons, alles nog steeds naar wens.
Korte blogberichten zijn jammergenoeg niet echt aan ons besteed … Pardon!

Mochten er TD fouten instaan of voldoe ik niet aan de stilistiche kenmerken van een blogbericht? Dan komt dat vooral doordat Miet het niet meer nagelezen heeft. Indien toch nog reacties? Gelieve dan iets te laten weten op schrijfhetzelf@gmail.com. :-)

Stevige groet,
Met liefs,

Wouter
Miet

D-DAY

2010-10-19T19:04:00.000-07:00

Zaterdag 16 oktober om 13u… er hangt spanning in de lucht van Pojom Ciudad!
Vandaag wordt zomaar eventjes EN de comisión van V&A én een gloednieuwe alcalde (burgemeester) voor Pojom verkozen!

Het gaat om een “asamblea general” (een algemene dorpsraadpleing), alle padres (familihoofden) van Pojom zijn uitgenodigd… Je zou voor minder op netels zitten é (vooral miet dan toch!).

14.30u Bijlage nog GEEN KAT te zien aan het Salon, het dorpszaaltje achter de clincia… we snappen er geen snars van! Het is toch al anderhalf uur later?

14.40u De policia’s beginnen met de installatie van de grote boxen en de micro’s in de zaal.Er is dus toch IETS te doen alleszins…

14.50u De eerste mannen troepen samen, overal verspreid, niemand gaat naar binnen…

14.55u Tot onze grote verbazing én opluchting duikt plots een grote groep vrouwen op die kordaat – en als eersten – de zaal binnenstapt.

14.56u Gelukkig lijkt dit het startsein te zijn voor iedereen om zich naar de zaal te spoeden, en poco a poco stroomt de zaal vol. De mannen begeven zich allemaal naar de linkerkant . Links vooraan op de stoelen mét bijhorend tafeltje de leden van de COCODE (de grote raad van het dorp) en de “belangrijken” uit Pojom, zwijgend, rustig... Links achteraan een grote groep die rechtstaat en heel wat luidruchtiger is!
Rechts, op de stoelen zonder tafel, de vrouwen!

15.00u Luide marimba muziek schalt door de boxen, micro’s worden getest, … en wouter en mietie helemaal ready vooraan (samen aan de vrouwenkant!!!!). Vivir en Amor moet als eerste de massa toespreken… een poepnerveuze mietie - die niet moet spreken – speelt een doodkalme wouter – die het woordje zal doen - nog wat laatste extra tips door ;-) …

15.50u De marimbamuziek klinkt nog steeds in onze oren, het volk blijft gezapig binnen komen, extra banken worden er op het laatste nippertje dan toch nog bijgehaald … maar voor de rest is de situatie nog weinig veranderd!

16.00u De vergadering start met een gebed. Een belangrijke man uit de kerk start, hij bidt door de micro zijn eigen persoonlijke gebed, luidop voor iedereen. Na enkele seconden bidt ook elke persoon uit de zaal luidop mee. Let op, dit gaat wel helemaal niet zoals bij ons, waarbij iedereen dezelfde tekst mee bidt. Hier bidt elke persoon zijn eigen persoonlijke gebed, met eigen vragen, bedankingen…. voor god.

Concreet betekent dit dus dat de hele zaal van 300 mand luidop door elkaar woorden aan het prevelen is, met de blik neergeslagen en vol concentratie…
Heel erg indrukwekkend, om de koude rillingen van te krijgen!

16.05u De huidige alcalde neemt het woord en leidt “CHAM” Wouter in (CHAM is een soort eretitel in het Q’anjob’al. Die krijgen alleen de respectabele en meestal ook veel oudere mannen uit het dorp) NOOT VAN WOUTER: DIT STUK IS GESCHREVEN DOOR MIETIE ;-)

Nadat “Cham Wouter” zijn uitleg gedaan heeft, ontstaat een hels lawaai in het hele publiek! Een fractie van een seconde wisselen we een ongeruste blik omdat we vrezen we dat het hele dorp gewoon woedend wordt en ze waarschijnlijk helemaal geen goesting hebben in een comisión… maar al snel blijkt dat het kiezen van de 5 vertegenwoordigers gestart is en dat luid geroep en veelbetekenend armengezwaai de normaalste gang van zaken is!

Op een of andere manier - we hebben er geen zicht op HOE precies, want heel wat geroep door elkaar en alles speelt zich af in het voor ons helaas nog steeds onbegrijpbare Q’anjob’al - kreeg Maestro Juan vooraan plots een naam door die hij dan op het krijtbord schreef, wat op hetzelfde moment onthaald wordt door een warm applaus én een duidelijk boe-geroep.

Maar eenmaal een naam op het bord, dan lijkt die naam daar vast te blijven staan… (volgens de vrouw naast ons die we tot onze vertaaltster omgedoopt hebben!) we hebben een verkozene! En zo gaat het door tot er vijf namen op het bord staan, 4 mannen en 1 vrouw. De vrouw is duidelijk niet akkoord en roept voor iedereen dat er nog een vrouw bij moet en een man weg! De alcalde vraagt Wouter of er nog een vrouw in de groep moet komen, en Wouter legt duidelijk uit van wel. Een plotse stilte in de zaal. Daarna een luid gejoel, ze kiezen er heel onverwacht nog een zesde man (!) bij. Geen idee waarom, maar het resultaat is een comisión van Vivir en Amor, met 5 mannen en 1 vrouw (die we eigenlijk van haar nog pluimen kennen!) Maar we zijn dik tevreden, we hebben onze groep en we gaan er voor nu!!!!

En daarna volgt het belangrijkste van de vergadering: de verkiezing van de nieuwe alcalde. De “oude” alcalde draagt 2 kandidaten voor, waaruit gekozen moet worden! Maar vanuit de mannengroep achteraan klinken enkele nieuwe namen, en algauw prijken op het bord 2 extra mannen. Het wordt dus een groep van 4 waaruit het dorp zijn keuze moet maken…

En dan gaan ze 1 voor 1 elke persoon uit de hele zaal na en vragen ze op wie hij of zij stemt. Daarvoor doet iemand een rondje door de hele zaal – waar naar onze schatting toch wel 300 man aanwezig is – en wordt naar voor geroepen wie een stem krijgt. Vooraan op het krijtbord turft de maestro streepjes naast elke naam… deze eerste stemmingsronde duurt zeker een uur lang!

Anonimiteit van de stemming? NEEN! Maar dat bleek voor niemand een probleem. Mietie had er haar “kot in” om goed te luisteren wie uit Pojom nu eigenlijk voor wie stemde… en heeft al hele theorieën klaar over welke specifieke groepen voor wie stemmen en waarom…

Duidelijkheid? ZEKER WETEN! Klarer en duidelijker kan bijna niet… maar of het het vlots vooruit gaat?

Kans op valsspelen? MINIEM want zowaar de hele zaal kijkt nauwlettend toe of er wel juist geturfd wordt!

Al snel bleek toch wel dat het tussen 2 personen zou gaan, tussen iemand die door de alcalde werd voorgedragen en de andere die uit de achtergroep erbijgevoegd werd… wat ook goed naar voor kwam was dat de “voornaamsten” (zoals wij hen zien en noemen, is in het “echt” mss niet zo!) voor de kandidaat van de alcalde stemden en dat de hele groep achteraan de andere verkoos…

Uiteindelijk werd het een hele nipte overwinning voor de kandidaat van de groep achteraan…

Daarna moest ook nog de tweede alcalde verkozen worden, nog een uurtje stemmen erbij dus, want men gaat nog eens opnieuw op krak dezelfde manier te werk: 1 kandidaat werd voorgedragen door de ene groep, achteraan hoorde je al een andere naam ruisen, elke persoon uit de hele zaal deelt apart en luidop zijn stem mee, de maestro turft vooraan en het totaal aantal streepjes wordt opgeteld… opnieuw wint de persoon vanuit de ‘achtergroep’ het pleit!

Woelig, anders, luidruchtig, boeiend, spannend en iets wat – daar zijn we bijna zeker van – nog maar weinigen op die manier gezien en meegemaakt hebben… zo kan deze verkiezing genoemd worden!

Toen we onze promotor Carlos vertelden wie verkozen was, reageerde hij heel laconiek: “Ah jah, ze hadden dat gezegd in Pojom, dat de NEE-groep (in Pojom is er momenteel een duidelijek NEEN TEGEN DE HYDRO-ELECTRICA groep en een andere JA –groep) iemand tot alcalde wou verkiezen die tegen Hydro-electrica was…
Vandaar dus de duidelijke tweespalt in het publiek (we hadden het toch goed gezien!)…

Vandaar het kabaal, de spanning, de bitse strijd en de harde tegenstellingen… er was véél meer aan de hand dan wij belgen hadden durven vermoeden!
Deze verkiezing werd bepaald door voorstanders en tegenstanders van Hydro-electrica hier in het dorp… ( Hydro electrica die weliswaar electriciteit zou leveren, maar dit ook tegen de zware tol van 75 procent van het waterverlies uit de rivier van Pojom…).

Pojom heeft gekozen…

W & M

comision de vivir en amor

2010-10-14T15:30:00.000-07:00

Muy buenas tardes a todos y todas!

Even heel kort...

nu zaterdagnamiddag staan we voor een ontzettend belangrijke vergadering (dat vinden wij toch!) en we kijken er nu al met spanning naar uit...

We willen namelijk een Comisión de Vivir en Amor oprichten... dat is een raad (een werkgroep) met daarin 5 mensen uit het dorp, 2 promotoren uit de clinica en 2 vrijwilligers. Die raad zou vanaf nu maandelijks samenzitten om mee te helpen nadenken over de werking van Vivir en Amor hier in het dorpje Pojom.

Op die manier willen we het dorp meer betrekken bij activiteiten, plannen, ideeën van Vivir en Amor... En ook omgekeerd, willen wij zo wat meer voeling krijgen met wat er in het dorp leeft en wat voor hen belangrijk is!

De raad zou dus voor een betere uitwisseling, een betere wederzijdse communicatie kunnen zorgen... wat iedereen maar ten goede kan komen denken wij dan!

We zijn er al een tijdje mee bezig, het speelde al lang door ons hoofd, maar de concrete uitwerking is natuurlijk niet altijd zo evident en laat soms wat langer op zich wachten dan we eigenlijk wel zouden willen (om een heleboel redenen)!

Maar nu zijn we dus zover, zaterdag zal er een grote dorpsvergadering gehouden worden met alle padres (familiehoofden) en zal het hele dorp een groep verkiezen!

Een vertegenwoording van de vrouwen in deze raad, dat behoort waarschijnlijk nog niet tot de eerste stappen (maar wie weet!) - al zal er van de vivir en amor kant wel zeker een vrouw bijzitten, vrijwilliger en/of promotora - maar sowieso zal het wel de al de moeite zijn en vooral heel erg boeiend! Dat hopen wij alleszins...

wordt zeker vervolgd
we houden jullie graag op de hoogte!

stevige groeten
met liefs

wouter & miet

2010-10-06T13:57:00.000-07:00

BACK TO POJOM

Donderdag 30 september. Rond een uur of 2 richting kortemark om daar de trein te nemen naar Zaventem. In zavemtem werd gelukkig vlug duidelijk dat we geen last zouden ondervinden van de stakingen daar. Ook in Madrid zou het spannend kunnen worden want we hadden van stakingen gehoord... Maar geen vuiltje aan de lucht, vrijdag 1 oktober om 2u 'snachts zoefden we door de wolken richting Mexico Ciudad! WOOHOOOW!

In de luchthaven van Mexico aangekomen werden we volledig doorgelicht door de "migracion" en moesten we nog extra belasting betalen op een pc voor het project (maar gelukkig werd niks gezegd over de -zware- medicijnen waar onze rugzak van uitpuilde! Oef! ).

Na een halve dag rust in Mexico city die vooral bestond uit liggen in het park en monopolie spelen, sprongen we op de bus richting Comitan. Normaal een busritje van een luttele 15 uur, maar deze keer werd het er eentje van maar liefst 22uur en een half (amai ons gat!!!!). De Mexicaanse bruggen waren blijkbaar niet allemaal bestand tegen de orkanen die de laatste weken woedden in het zuiden van Mexico! De bus moest verschrikkelijke omwegen maken, ons geduld (en vooral mieties!) werd echt serieus op de proef gesteld!

Zondagmiddag in Comitan kregen we een mailtje van Katleen: rotsblokken versperden de weg tussen San Mateo en Pojom (door de hevige regenval!). Daardoor onmogelijk om in Pojom te raken langs die weg, alles ligt nog altijd stil. En op het enige alternatief, de moeilijke weg via de berg die bijna niet te doen is met de auto, was alle openbaar vervoer afgeschaft wegens 3 sterfgevallen bij het familiebedrijf die het vervoer regelt!

Conclusie: we konden onmogelijk in Pojom te raken, nu nog steeds is heel Pojom werkelijk van alles afgesloten!

Gelukkig zat Katleen in Huehuetenango met enkele patiënten voor de “jornada medica” (speciale operatiedagen door Amerikaanse dokters). We zijn dus eerst naar Huehue gereisd met een chickenbus die onverantwoord snel bochten neemt, en daar zagen we Katleen terug!

En diezelfde namiddag nog hebben we de trot naar Pojom aangevat (met de auto van de clinica in Yalanhuitz want ook onze eigen auto had het weeral eens begeven!) met zes patiënten en Charlotte, een nieuwe vrijwilligster!

Maar ook daar kregen we nog met een obstakeltje te maken: de (asfvalt!)weg tussen Huehue en Camoja werd versperd door rotsblokken! We moesten er een halfuur wachten, terwijl grote machines de stenen opzij duwden…

Maar EIND GOED AL GOED, maandagavond laat kwamen we moe maar voldaan aan in Pojom! Pojom blijft onvoorspelbaar en heel verrassend, maar daar houden we van hé! Wouter vertrok dinsdagmorgen al opnieuw terug naar Huehue, waar de rest van de patiënten nog opgehaald moest worden!

Een vliegende spetterende start, dat is het minste wat je ervan kunt zeggen!

Maar het doet ongelofelijk deugd om de Pojomse natuur weer te ruiken, om de Pojomeros terug te zien en om de zalige sterrenhemel weer te kunnen bespieden, om de luide anuncio’s weer door te luidsprekers te horen schallen, om de muggen weer ongenadig te voelen stekken, om naar de tienda’s te gaan en een heleboel mini chipszakjes te kopen, om de kinderen weer MIETSIE en BOUTER te horen roepen, om ’s morgensvroeg wakkergeklopt te worden door patiënten, om ’s avonds op het bankje voor de clinica te genieten van de rust, om te basketten op het pleintje samen met enkele leerlingen van de básico en keihard te verliezen, om weer Engelse les te geven in de 1ste básico voor 34 leerlingen, om onze promotoren en de vrijwilligers terug te zien, om ons opnieuw met koud water te wassen en om dus zéér snel gedoucht te hebben, om frigol (bonen) te eten, om te platicaren (tetteren) met de Pojomse vrouwen, … om weer in Pojom te zijn!

Kortom, we hebben alweer heel wat meegemaakt in onze eerste twee dagen en zijn ontzettend blij hier terug te zijn! En CON MUCHO GUSTO (met ongelofelijk veel goesting) gaan we er weer keihard tegenaan! YEEHA!!!!

Saludos coriales,
Hasta la proxima!

Wouter y Miet

Helemaal opnieuw!

2010-09-30T02:02:00.000-07:00

Dag allemaal,

Het is ondertussen alweer een eindje geleden dat jullie nog iets van ons hoorden! Hiervoor onze oprechte excuses ...

Na een maandje Belgenland en enkele kilo's bij (13 in totaal, Wouter kwam er 10 bij en Miet 3), is het voor ons opnieuw tijd om onze koffers te pakken en ons richting Zaventem te begeven. Hopelijk dan via Madrid (als de staking daar niet meer doorgaat) hopen we uiteindelijk om vrijdagochtend 6 u lokale tijd, in Mexico City aan te komen. Daarna een busreis van 17u tot in Comitan en dan nog enkele verwaarloosbare uurtjes hoppen van het ene minibusje naar het andere ...

De maand Belgie was in enkele woorden: intens, interessant, nuttig, lastig, boeiend, ... De lange trot heen en terug is dus zeker de moeite waard geweest om familie en vrienden terug te zien, enkele zaken voor het project op punt te stellen en te genieten van warm water douches en andere banale zaken (die we eerlijk zijnde zoals altijd wel heel hard konden apprecieren!

We vertrekken nu ook met een volle batterij en goede moed terug naar Pojom (niet dat we daar met lege batterij en zonder moed vertrokken zijn hoor)!

Een veel gestelde vraag was wanneer we nu terug zouden keren, maar daaromtrent houden we het nog even spannend! Wat we wel al weten is dat we nog tussen de 8 en de 12 maanden wegblijven... ! In november-december weten we de exacte aankomstdatum!

Met dit nieuwe vertrek willen we ook onze blog nieuw leven in blazen ... Misschien iets kortere berichten, maar wel regelmatiger!

Geniet ervan en hou jullie goed!
Hasta Pronto,

Wouter en Miet

Veel foto's en weinig tekst!

2010-07-06T15:52:00.000-07:00

Dag Allemaal,

Bloggen lijkt misschien makkelijk, maar geloof ons, dat is het helemaal niet. Het is niet dat we niet willen, maar vooral tijd ontbreekt om eens een deftig blogbericht te posten. Daarbij komt dat wat we zien, leren, doen, smaken en voelen ook niet makkelijk te omschrijven valt.

Om dit euvel te verhelpen hebben we wat foto's opgeladen op picasaweb.Niet zozeer het werk, maar wel de omgeving en randactiviteitjes staan centraal ... Want ook deze maken het leven hier de moeite waard!

Ga naar http://picasaweb.google.com en zoek de account van woutergua@gmail.com

De mappen 'wandeling Darinel + kermis Ixquisis' en 'Sponsorloop Pojom' zijn de laatste nieuwe ...

Kijk, geniet en geef zelf een invulling aan ons verhaal!

In september, als we voor vier weekjes onze heimat bezoeken, geven we maar al te graag meer uitleg ...

Dus voor wie nog moest twijfelen, we zijn nog steeds in Pojom en doen ons best hier!

Sorry voor het niet zo succesvolle vervolg van onze blog en tot binnenkort voor hopelijk meer nieuws!

Met een stevige groet,
Met liefs,

Wouter
Miet

WIST JE DATJES… PART TWO!

2010-06-07T08:28:00.000-07:00

(De foto's volgen)

WIST JE DAT…
- We ondertussen al bijna 8 maanden van het Guatemalteekse/Pojomse leven mogen proeven?

- Een blikseminslag op iemand of op iemands eigendom door de Pojomeros geïnterpreteerd wordt als een signaal dat die persoon slecht is?

- Het hier elke dag ongeveer 40 graden is…

- … en het daarna elke avond onweert en stortregent?

- we elkaar compleet niet kunnen horen als het stortregent op ons golfplaten dak?

- Wouter het gras in de tuin op Pojomse wijze gemaaid heeft: met de machete! (en er slechts één ‘bleine’ op zijn hand verscheen na zijn beulenwerk)

- Meisjes als ze huwen bij de familie van haar man gaat wonen, ook als die man uit een veel verder gelegen dorp afkomstig is?

- Gezinnen hier dan ook zoveel mogelijk zonen willen… Enkel de zonen kunnen later zorgen voor de ouders, de dochters niet want die staan in voor de schoonfamilie…

- Een comadrona (vroedvrouw) 100Q vraagt als er een meisje geboren is, en 150Q als het een jongen is? Om dezelfde bovenstaande reden…

- Miet al 7 dagen HEES is en dat een niet te onderschatten last is voor haar…?

- Elke vrijwilligers VOL VOL VOL beten staan die ongelofelijk jeuken en we bij de Pojomeros geen enkel bultje of plekje opmerken…

- Je de burgemeester van het dorp kunt herkennen aan de lange scepter (houten stok met kleurige lintjes) die hij altijd bij zich draagt en de policia’s aan hun kleinere versie ervan?

- Pojom 3500 inwoners telt en er meer dan 7 verschillende kerken zijn die allen een grote aanhang kennen…

- Pojomeros graag spuwen op de grond, waar ze ook zijn… (dit betekent ook IN de auto, IN het huis en IN de kerk…)

- En dat Wouter dit goedkeurt met de volgende frase: ‘beter dan in de longen houden!’

- Er bijna examens zijn voor de leerlingen van het básico? En daarna 1 weekje vakantie en vervolgens opnieuw les…

- We tijdens een wandeling in de buurt van Pojom prachtige grotten ontdekt hebben (met mega spinnen erin mét eieren, waar Miet niet zo fan van was), oude maya-ruines (daar gaat Wouter graag van uit), ongerepte stukjes natuur met kloven en spleten…

- Darinel, onze gids, klimt zonder problemen in de hoogste bomen en maakt handig gebruik van de aanwezige lianen!

- We hard aan het nadenken zijn over de toekomst van Vivir en Amor…

- Koppels hier zelden uitingen van liefde vertonen in het openbaar… hand in hand lopen of een dikke kus geven hoort er hier niet bij…

- De kinderen “Kiekeboe” (omgekeerd verstoppertje) écht de max vinden? En dat ze vanuit het struikgewas ook allerlei dierengeluiden nabootsen eens ze verstopt zitten? HILARISCH, deze Pojomse versie van kiekeboe…

- Het 28 juli GROOT feest is van de clinica! Yeeha!

- Wouter van plan is om eens een dag mee te gaan werken op de campo (op het veld) met Alonzo en Miet tortilla’s wil leren bakken van Petrona! Jaja wij doen mee aan het rollenpatroon ;-)

- We niet meer door het dorp kunnen lopen zonder dat we van alle kanten WALTER of MIETS horen?

- Guatemala door een hevige tropische storm getroffen is met méér dan 200 doden?

- Wij er gelukkig niets van gemerkt hebben, behalve een ongelofelijke stortbui van 24u aan 1 stuk!

- We hard aan het werk zijn om de website van Vivir en amor helemaal aan te passen…

- We het project AFOPADI bezocht hebben en er héél veel van opgestoken hebben? Ook de Guatemalteekse organisatie ASECSA werd aan een spervuur van vragen onderwerpen! Boeiend!

- De bureaucratie in Guatemala hoogtij viert? De juiste handtekeningen door de juiste personen mét de juiste stempel blijken soms van het allergrootste belang… tot grote frustratie soms van wij Belgen die gewoon zijn van het allemaal wat rapper te doen! Maar daarom beter????

- We met Vivir en Amor ondertussen ook een mooie stempel hanteren? ;-)

- We snel bezoek krijgen van Gunther en van de ouders van Miet? Joepie!

- We in september een maandje terug in Belgenland vertoeven…

I'm gonna RUN RUN ... RUN TO YOU...

2010-05-24T14:07:00.000-07:00

LOPEN IN BELGIE (26 mei!) en in Guatemala (21mei!)

FOTO's te vinden op: picasaweb.google.com via het emailadres van wouter: woutergua@gmail.com (map sponsorloop)

26mei… de grote Sponsorloop van “Vivir en Amor” in Belgie!!!! Om alle deelnemers een hart onder de riem te steken en natuurlijk ook omdat het gewoon super tof is, organiseerden we hier in Pojom ook een heuse loopwedstrijd. Hieronder volgt een klein verslagje:

6u Mietie staat vol goeie moed aan Petrona's deur om haar te helpen met het vullen van de 200 waterzakjes (zoals de dag ervoor afgesproken) MAAR La Petrona was eigenlijk al bijna klaar, ze had geen hulp meer nodig, alles al lekker geregeld! Mietie voor niets uit bed! HOPPA!!!

Van 8u tot 10u was er in de lagere school: DIA DEL ARBOL! Enkele hoge pieten van de bedrijven voor hydro-electrica kwamen met veel vertoon enkele piepkleine boompjes geven aan de primaria. Maar dus met de nodige camera's, toespraken in de micro, veel te lange speechen, veel te veel blabla… Je kan het je misschien al voorstellen: de interesse van de lagere schoolkinderen stond al snel op een zéér laag pitje en onze inschrijvingstafel kreeg heel wat meer aandacht! Met hele drommen stonden ze om ons een zoals je in de foto’s kan spotten… We schreven eerst alle leerlingen van de basico in, ook enkele sportieve mannen uit het dorp waren van de partij!

9.50u inschrijving van de primaria = CHAOS CHAOS CHAOS (maar dat trekken we ons niet aan é)

De ene leraar had een lijstje, de andere niet, de ene leerkracht stond in zijn klas, de andere niet, de ene leerkracht wist van niets, de andere was het zelf aan het regelen! Maar geen probleem, dit was allemaal een beetje ingecalculeerd…. Alleen liep iedereen door de dia del arbol nog veel lekkerder door elkaar op de speelplaats dan anders en was er geen beginnen aan om het gestructureerd te doen (tot heel even de ergernis van miet en hilde die door de bomen het bos niet meer zagen of hoe zeg je dat, maar dat duurde gelukkig niet lang… Pojom is en blijft Pojom hé ;-)

Ondertussen vertrokken Wouter, Livia en profe Mateo met de auto naar de Puente! Al het water dat Petrona in zakjes gedaan had werd naar de start gebracht en de rest naar de puente voor de controle-check!

10.15 Iedereen loopt in groepjes naar de start (daarvoor moest iedereen eerst de berg oversjokken tot aan de rio, waar het ietwat platter is!). Hilde en Miet doen hun best om de allerlaatste stickers met nummers in speedtempo op de deelnemers te plakken en om de allerlaatsten naar boven te duwen...hop hop!!!!

10.25 Wouter spreekt de menigte doe en legt uit dat we de Belgen willen steunen in hun sponsorloop, een laatste aanmoediging volgt, het lint ligt klaar om door te knippen, de bommetjes uitgestald...

10.30u EN STARTEN MAAR!!!! Mietie kreeg de eer om het lint door te knippen en wordt algauw overspoeld door een massa van 170 deelnemers… De hele bende stormt vooruit, wouter, katalina, annelies, tupac, alain bengelen er mooi achteraan! De Belgen zijn duidelijk van plan het wat rustiger aan te pakken… geen slecht idee in de hitte van Pojom!!!!

ONDERTUSSEN Met de chronometer in de hand wachten Hilde, Miet, Petrona, Isabela en Ana vol spanning de eerste lopers af... Petrona, Isabela en Ana zijn de “verzorgsters” ter plaatse, zij voorzien elke loper zo snel mogelijk van hun waterzakje! Miet en Hilde wacht de zware taak de tijden te noteren… Hoe lang zal het duren voor de eerste loper aankomt???? SPANNEND SPANNEND SPANNEND! Wordt het Wouter? ;-) De zon brandt, het is echt super super warm in Pojom… en de hele weg blaakt in het zonlicht… schaduw is bijna niet te bespeuren, het wordt afzien voor de lopers!

10.57.08 Na exact 27 minuten en 08 seconden komt de eerste loper eraan... Mateao, de voetballer (de man van onze promotor ana) en 1 van de vier broers die ALTIJD van de partij zijn als het om sportwedstrijden gaat…! ONGELOFELIJK SNEL!!!! Hij pakt een zakje water en roept dat hij 14 km gaat doen... de hele inschrijvingstafel valt zowat achterover maar het IS de waarheid: mateo loopt onmiddellijk door,op naar nog eens 7km…!

10.57.30 DE MANNELIJKE WINNAAR VAN BASICO: Ignacio uit 2de basico! Heel snel gelopen en hij beslist (terecht!) om het bij de 7km te houden…

10.58u Nog geen minuut later komen de drie andere broers kort na elkaar aangecrosst... 1 voor 1 gaan ze voor de 14 km!!!! Miet en Hilde staan hen letterlijk met open mond aan te gapen… Qué loco!!!!

En dan volgt de rest: Carlos (onze hoofdpromotor) loopt er een minuut of 36 over, Antonio (promotor) doet het ook heel erg goed! Alain is de eerste belg op 39 minuten, daarna Tupac op een minuut of 45 (tupac wel wat gefrustreerd want het eerste meisje van basico was er eerder dan hem ;-)! Wouter komt aan op 50 minuten en is - helemaal terecht - apetrots want hij heeft NIET moeten wandelen en kon tussendoor nog iedereen aanmoedigen ook! Daarna volgen ook Annelies en Katalina, beiden met een hele zwerm kleine kindjes rond zich... rood, bezweet, scheteten zoals we zeggen, maar wel heeeeeeeeel content!!!!

We hadden een kleine prijs voor elke vrouwelijke en elke mannelijke winnaar uit elke groep (primaria, basico en andere lopers). In totaal hadden we meer dan 170 inschrijvingen!!! Enkele kindjes vielen tijdens de geweldige start, maar helemaal niets ergs (en ze liepen ook allemaal zo snel mogelijk weer door!!!) Kinderen in Pojom zijn gehard, das het minste wat je kan zeggen na deze sponsorloop, er liepen er bij van een jaar of vier, niet te doen!!!!

Wouter liep een heel eind samen met het superkleine zoontje van Chico (dat echt heel erg dapper tot aan de brug geraakt was, dat is 3,5km verder!!!!) Hieronder zie je Wouter hand in hand met de kleine Held! Zijn papa is hem uiteindelijk wel met de fiets moeten gaan ophalen, want het was een beetje TE ver! Maar toch, CHAPEAU!!!!

De vier broers liepen de hele 14km uit, nogmaals CHAPEAU! Alle 200 zakjes water werden uitgedeeld en iedereen kwam zonder kleerscheuren over de streep... WOOOOOHOOOOW! Sponsorloop geslaagd! Weliswaar af en toe een beetje chaotisch misschien, maar toch dik in orde!!!!

We duimen alvast voor een even fantastische loop in België!!!!

Wouter en Miet

Pojom uit kikvorsperspectief (deel 1)

2010-04-03T07:22:00.001-07:00

Beestenboel
In Pojom is de straat zeer levendig: je komt er met gemak eenden en kippen tegen, kuikentjes huppelen in een rijtje voorbij, je kan werkelijk geen stap zetten zonder vieze vuile magere en gevaarlijke honden tegen het lijf te lopen (tot grote ergernis van vooral mietie, die – als ze alleen is – bijna constant met een steen in haar hand gooit om naar de honden te smijten! En ja, ze durft ER OP mikken! In het begin had ze nog medelijden met de dieren, maar na de beet die katalina kreeg en na het besef dat het waakhonden zijn, is ook de zachtaardige mietie heel erg op haar hoede…). Af en toe een ezeltje op je weg of een paard die voor de winkel staat, het kan allemaal! Het grappigst van allemaal zijn de varkens, ongelofelijk vuile grote logge dieren die vasthangen aan een boom of in de modder liggen te schurken…

De tienda
Pojom telt waarschijnlijk bijna evenveel huizen als er tienda’s (winkeltjes) zijn. Het ene winkeltje naast het andere, geen straat zonder winkels, met echt allemaal dezelfde producten… De ene verkoopt al wat meer groenten als de andere, maar voor de rest heeft IEDEREEN dezelfde kleine chipszakjes, dezelfde koekjes, dezelfde pasta, dezelfde spaghetti, dezelfde zeep, dezelfde bloem, dezelfde salsa mexicana, dezelfde kauwgummen, dezelfde frisdranken… ongelofelijk!!!! Op de duur weet je wel wie de ‘eerlijkste’ verkopers zijn en wie een beetje meer ‘gewiekst’ is als wij blanken daar voor de deur staan!
Op de foto zie je de winkel van Mateo Leon onze favoriete groentenboer ...

De was
Vanaf het moment dat de zon ook maar even boven de wolken piept, verandert Pojom in 1 en al kleur. Op alle struiken, daken, hagen, balken, heggen… in echt wel het HELE dorp ligt dan was te drogen: honderden cortès, tientallen huipiles en een heleboel broeken en hemden… Soms ligt de was zelfs midden op straat te drogen en moet je je ertussen manoevreren. De gezinnen in Pojom zijn meestal nog erg groot, waardoor de vrouwen bijna elke dag een enorme berg was te doen hebben! Wassen is een vrouwentaak. De manier van wassen is voor ons ietwat vreemd: ze slaan de kledingsstukken keihard op stenen… tot nu toe zijn we er nog altijd niet achter gekomen WAAROM ze dat precies doen…

Een Pojoms meisje
Zo zien alle vrouwen er in Pojom uit: een grijsachtige cortès waarvan je wel verschillende modellen hebt (dikke of dunne stof, duur of goedkoop, met kleuren of eerder donker) maar die voor ons meestal een beetje eender lijken, een huipiles (een bloesje in mooie felle kleuren), zwarte open plastieken schoentjes (waarmee ze dan ook door de modder crossen!!!). Hun haren zijn ALTIJD lang en in een staart of vlecht gebonden, zelden zie je vrouwen of meisjes met de haren los… Vaak dragen ze er een mooie speld in die uit kleine kleurige pareltjes bestaat. Vrouwen zijn dus nog zeer traditioneel gekleed (vrouwen in lange broek zijn een grote grote uitzondering!!!), dit in tegenstelling tot de mannen die gewoon in lange broek, hemd of t-shirt, pet (!!! Bijna ELKE man hier draagt die !!!) en botten gekleed gaan… met bijhorende machete (hun groot kapmes).

De kerk en de straten errond...
Zo zien de straten er in Pojom uit… er is 1 “grote weg” (maar stel je daar absoluut geen asfalt bij voor en ook geen superbrede straat natuurlijk!) en daarnaast vele kleinere aarden zijwegen. Wat dieper in het dorp zijn het zelf gewoon smalle aarden paadjes van huis naar huis, waar je zelfs bijna niet met twee naast elkaar kunt lopen. In Pojom zijn er wel een stuk of tien kerken. De evangelische kerk, de katholieke kerk, de charismatische kerk… en zo zijn er nog wel enkele! Op de meest onmogelijke plekjes verschijnen ze in het dorp! In die kerken zijn er ontzettend veel misvieringen met heel luide muziek tot over heel Pojom te horen, meestal ’s avonds laat… en vaak wordt ook wel een beetje vals gezongen! Maar wel heel gezellig allemaal…

Enjoy!

Wouter en Miet

Pojom uit vogelperspectief (deel 2)

2010-04-02T18:21:00.000-07:00

De koffie
Koffie is een zeer belangrijk exportproduct in Pojom. In het koffieseizoen ligt dan overal koffie te drogen… het is een heel karwei om de koffie te plukken, de rode van de groene te scheiden, ze te laten drogen… Het verlezen van koffie zoals bijvoorbeeld de vuiltjes eruit te halen is ook een typische vrouwentaak! Vaak zijn het de oudste vrouwen van het dorp die dit werk doen…
Op de foto zie je de grote houten bakken waarin de koffiebonen drogen voor ze kunnen verkocht worden. Ze kunnen ook rap op elkaar gestapeld worden en afgedekt als het regent.

Spelen op straat…
Kinderen spelen heel veel op straat… op deze foto zie je hoe ze een soort petanque spel spelen met de stenen die overal op de grond verspreid liggen. We zagen ook al kinderen die hinkelden, op zelfgemaakte stelten van stokken en blikjes liepen, voetbalden met stenen…

Frietkot
De laatste mode in Pojom zijn kleine kraampjes met “papas fritas”: frietjes! Toen we hier aankwamen was er slechts 1 kraampje waar je frietjes kon vinden, ondertussen zijn dat er al een stuk of vier/vijf! De frietjes zijn lekker, maar kunnen helaas nog niet tippen aan de goeie ouwe Belgische friet… De Pojomeros snijden ze heel erg dik en ze worden ontzettend vettig gebakken! (als de frietjes in het zakje zitten, is heel je zakje in een mum van tijd doordrongen van het vet) Ze doen er ook een kleurstof op, om de frietjes wat geler te laten lijken! Er schuilt enig gevaar in het eten van Pojomse frieten, met name “diarrea”. Maar zeker het proberen waard!!!!
Als Wouter zo’n kraampje passeert heeft hij altijd trek…

Miet met de “ropa-girls”
Bijna elke dag (en liefst ’s morgens heel erg vroeg!) komen “de ropa-girls (de was-meisjes)” naar onze clinica met dezelfde vraag: “Dice mi mama si no tienen ropa para lavar?” (Mijn mama vraagt of jullie kleren hebben om te wassen?) Af en toe geven wij was aan hen mee (tegen betaling), maar vaak doen wij onze was zelf in de rio (met het zelfuitgevonden wasmachine-systeem in bekkentjes van Wouter). Toch blijven de meisjes volharden en staan ze heel vaak aan de deur, ze gaan ook niet weg voor ze elke naam van elke vrijwilliger overlopen hebben om te weten of die al dan niet “ropa” heeft… En wees gerust (dat wisten we niet, maar potverdikke was genoeg in een menage)

Marimbaspelers
De marimba… hét instrument van Pojom en omstreken! Het lijkt op een xylofoon, maar dan zeer veel groter want soms spelen ze met drie mannen samen op 1 instrument! Marimba muziek wordt voor alles en overal gebruikt: is er ergens een feest? MARIMBA!!! In de mis???? MARIMBA!!! Door de luidsprekers in het dorp als er geen boodschappen (annuncio’) zijn???? MARIMBA!!! Ook als er iemand gestorven is, weerklinkt de hele nacht marimba doorheen het dorp (dan speelt de marimba groep in het huis van de dode en gaan zeer veel mensen de familie daar bezoeken!).
Voor de vrijwilligers is de marimbamuziek soms wat lastig omdat die altijd en overal… HETZELFDE klinkt…
Op de achtergrond van de foto zie je de middelbare school met de schilderingen die de leerlingen zelf aanbrachten!

Bedankt en tot de volgende...

Wouterke en Mietie

Maestro Wouter y seño Mietie !!!!

2010-03-25T09:45:00.000-07:00

Hola compañeros!!!

“Bueno pues” (stopwoordje van hier!),
veel te lang geleden dat we nog iets van ons lieten horen… “Pero no tenga pena”!!! (zit er maar niet teveel mee in!), we zijn in topvorm en voelen ons hier helemaal thuis! En dat gevoel zal alleen maar sterker worden, want over een weekje krijgen wij hoog bezoek vanuit het thuisfront: de familie van wouter komt even in Pojom piepen… we kijken er naar uit!!!

Adios pues, hasta la proxima!!! Que le vaya bien!!! (Byebye, tot de volgende keer, het ga jullie goed!!!)

Voor wie er nog aan twijfelt, ja, het is waar: Wouter en Miet zijn in ‘het guatemalteekse onderwijs’ gedoken! En het mag gezegd, nooit gedacht dat we nog eens zo zouden genieten van de schoolbanken!!!

Maestro Wouter geeft Engelse les in het derde jaar, twee uur per week maakt hij daar hun klas onveilig!!! Seño Miet (afkorting van señora) geeft computerles in de drie klassen van de básico, het middelbaar van Pojom. We zien jullie al bijna fronsen: Miet? En computers? Toegegeven, dat lijkt niet de meest voor de hand liggende combinatie! MAAR...

De meeste leerlingen hebben hier nog NOOIT VAN HUN LEVEN met een computer gewerkt. Het is dus de allereerste keer dat ze daarmee in contact komen, en dat betekent dat we echt helemaal van nul starten in de lessen met de uiterste basis: de computer leren opstarten, de muis leren gebruiken, kennismaken met de cursor en met Word…

Mijn eerste les was complete chaos: hoewel ik er rotsvast van overtuigd was dat ik mijn les heel eenvoudig gemaakt had, bleek ik toch te veel uit te gaan van een ‘voorkennis’… Ik had er bijvoorbeeld niet bij stil gestaan dat ‘werken met de muis’ niet zo evident is… Ik was compleet vergeten dat het eigenlijk wel ingewikkeld om het aanklikken van knoppen op het scherm uit te leggen… En in het algemeen had ik er niet aan gedacht dat een computer eigenlijk wel iets heel ‘abstracts’ is…

We mogen natuurlijk niet vergeten dat wij in België al leren werken met computers vanaf de kleuterklas: het is zodanig ‘normaal’ en ‘gewoon’ voor ons, dat we zouden vergeten dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is als het voor ons soms lijkt! Maar dat maakt het net ongelofelijk boeiend en zo ontzettend leerrijk!!! Het is telkens weer een hele uitdaging om de gepaste methode te vinden, maar ik doe mijn uiterste best om het zo leuk mogelijk te houden!

De leerlingen zijn heel gemotiveerd, de wil om met de computer te kunnen werken is reusachtig GROOT! Ze stellen vragen, zoeken, ploeteren en gaan vooruit! Wat een verschil nu al bij de allereerste keer, ondertussen maken ze tekeningen in Paint en kunnen ze al tekstjes opmaken! WOHOOOW! Ik leef volledig met hen mee en wil even hard als hen dat ze tegen het einde van het schooljaar een goeie basis hebben…HOPPA! We gaan ervoor!!!!

Ik geniet er ook van om met hen een praatje te slaan zo tussen de lessen door, om af en toe eens een woordje Q’anjob’al te leren, om samen het schoolfeest voor te bereiden (dansjes oefenen met de meisjes!!!), om hun schilderwerken op de schoolmuur te bewonderen, … juffrouw mietie vindt het allemaal heerlijk!!!

De primaria (de lagere school in Pojom)

Na een reeks stakingen van leerkrachten in het hele land, is uiteindelijk – 2 maanden later dan normaal – ook de primaria uit de startblokken geschoten!
EN HOE?!

- 750 (!!!) leerlingen van 5 tot 12 jaar krioelen elke morgen over de speelplaats
- klassen van meer dan 70 (!!!) leerlingen met 1 slechts leerkracht zijn absoluut geen uitzondering (ik bewonder hen echt want het is absoluut niet te onderschatten!)
- houten klassen waar je eigenlijk ook de leerkracht uit de klas ernaast kunt horen roepen!
- Heel veel lawaai (tot in onze clinica te horen!)
- Maar wel een zeer gezellig sfeertje!!!

Wordt zeker nog vervolgd...

Wat we jullie zo graag nog zouden vertellen: de misvieringen van hier (ambiance verzekerd!), het feest van de katholieke kerk (en wij die naar voor geroepen werden om te dansen voor zowat het hele dorp!), het schoolfeest van Pojom, de hele reeks spoedgevallen in onze clinica, de strijd in Huehue om alle boodschappen gedaan te krijgen, het superleuke bezoek van de vrienden van Wouter, onze tochtjes in de guatemalteekse natuur (met live slangen in de bomen!!!)... We doen ons best!!!

Een lieve stevige groet
Miet en Wouter

No solo descansar, tambien trabajo! OFTEWEL: het werk

2010-02-21T09:30:00.000-08:00

FOTO 1: Nooit gedacht dat het zover ging komen... Maar wat moet, moet hé. Toen we gingen storten was er gelukkig niemand aan het zoeken in het afval.

FOTO 2: De kloof van Sumidero. Nu een toeristisch oord om krokodillen, apen en heel veel vogels te spotten. Maar vroeger vonden enkele andere zaken er plaats. Jacob Haefkens schreef het volgende op in 1832 over de cañon del Sumidero (dit vergaten ze wel te zeggen toen Miet en ik op bezoek gingen: "In een dier gevechten bedienden de Indianen zich van lange koorden, ten einde den loop der paarden te belemmeren. Bij eene andere gelegenheid kenmerkten zij zich door een vreesselijke daad van wanhoop. Na zich gedurende eenigen tijd op eenen versterkten berg te hebben verdedigd, zouden zij weldra door den honger tot de overgave zijn gedwongen, offerden eenige duizenden zich op, door zich met vrouwen en kinderen van den steilen kant des bergs te storten." (Een gevecht tussen Spanjaarden en indianen in de 16de Eeuw).

FOTO 3: Oeps, bijna een ster in onze vooruit...

FOTO 4: Sporty en sexy! Ja, ik ben veranderd... :-)

FOTO 5: Hard werken en zeer druk. Dit alles gevolgd door een pick nick met een korte siesta aan de rivier!

Het is al ontzettend lang geleden dat jullie nog iets van ons hoorden, dus is het tijd om eens een mega (serieus) blogbericht op cyberspace! Deze keer niet over stoere cowboys, leuke wist-je-datjes of andere onbenullige doch zeer boeiende en interessante nieuwtjes. Nee deze keer gaat het over HET WERK. Jullie wisten het misschien nog niet, maar Miet en mezelf zijn hier serieus aan het arbeiten. En daarom leek het ons nuttig om jullie daarover eens te informeren. Het is hier niet allemaal zon, regen en maneschijn. Ook hard labeur en stress is ons deel.

Ik begin bij vandaag: gisterenmorgen om 8 u zouden Miet en ik vertrekken richiting Huehuetenago. We hadden mee: een patiënt (een kindje van 3 met gezwollen klieren) samen met de ouders en een schoonzus. Verder ook nog een oude dame van het dorpje Xapper die we op onze weg tegenkwamen. De bak vanachter zat volgestouwd met materiaal dat wij teveel hadden. We wilden het schenken aan het nationaal hospitaal in Huehuetenango. Vol goede moed konden we uiteindelijk om 20 voor 9 vertrekken. Iets op tijd doen is in Guatemala niet vanzelfsprekend. Tegen 16u kwamen we uitgeteld van de rit (na vele stops voor de kleine die diarree had) en na het sluikstorten van onze vuilnis (zie foto), aan op de emergenciadienst… Die gaat niet altijd zo vlot zoals het woord emergencia zou doen vermoeden maar daar keren we later wel eens op terug.

Huehuetenango staat voor ons ook gelijk aan mooi weer en lekker eten… Serieus genieten zou je kunnen denken maar niets is minder waar. In Huehuetenago moet er telkens zoveel geregeld worden dat je eigenlijk nooit op je gemak bent: eten kopen dat je in Pojom niet vindt, bankzaken, garage, labo en Area de Salud bezoeken, patiënten opvolgen, wachten en vooral heel veel wachten… Want laten we eerlijk zijn, efficiëntie staat hier vaak nog niet in het woordenboek.

Dit is voor wat Huehue betreft, in Pojom ziet het er helemaal anders uit. Een oase van rust zo blijkt uit de foto’s. Tot je in de clinica in het heetst van de strijd terecht komt.

Een weekschema van de clinica ziet er als volgt uit (en dan hebben we het nog niet over de school en het werk dat ernaast erbij komt):

o Lunes Consultas femenina 08h00 – 11h30 y 15h00 – 17h00…

o Martes Consultas general 08h00 – 11h30 y 15h00 – 17h00…

o Miércoles Capacitación en Pojom – Yalanhuitz - Tiactac

o Jueves Consultas general 08h00 – 11h30 y 15h00 – 17h00…

o Viernes Consultas en otras aldeas

o Sábado Consultas general 08h00 – 11h30 y 15h00 – 17h00…

o Domingo Descanso

Op de dagen dat er consultas zijn, beginnen Wouter en Miet mee met de consultadagen om 8 u 's morgens. Die duren officieel tot 11u30 maar durven wel eens uit te lopen. Dus een lange middagpauze (af en toe opgefleurd met een pick nick aan de rivier) is zeker welkom. Daarna om 15u terug aan de slag tot 17 -18 u. Als er promotoren moeten betaald worden en hun papieren afgetekend, dan is dat Wouter zijn deel. Tijdens de uren zit Wouter in zijn bureau achter de computer. De internetsatelliet staat goed gericht en mails beantwoorden van vrijwilliqgers, sponsors, externe contacten, andere organisaties beslaat een groot deel van de tijd. Verder zijn er nog subsidieaanvragen, labopapieren, verslagen, nieuwsbrieven, boekhouding en dergelijke meer. Behoorlijk saai werk zie ik jullie al denken. Maar er is gelukkig heel wat meer. Er moet ook gewoon veel nagedacht en gexperimenteerd worden van hoe dingen aan te pakken in de toekomst, er moet gepraat en overlegd worden met Pojomeros, mensen in de stad, de verschillende raden in het dorp, met de burgemeester, … .
Dat Mietie heel goed is in kritisch nadenken, dat wisten jullie al veronderstel ik. Dus dat ze een grote steun is hoef ik waarschijnlijk niet meer te vertellen? (een complimentje op zijn tijd kan geen kwaad hé…) Ze springt op heel veel plaatsen bij en helpt mij waar nodig.

Hoe het Miet vergaat in la escuela en met haar eigen trabajo krijgen jullie later te horen in een volgende spannende aflevering van wouterenmietinguatemala.

Vooraleer af te sluiten misschien nog even meegeven dat we waarschijnlijk wel nog een paar bladzijden zouden kunnen typen (of ons werk hier daarmee duidelijker uitgelegd wordt valt nog te betwisten). Maar om jullie tijd te sparen (alsook de onze) hebben we beslist dat maar niet te doen.

We stoefen niet graag, maar het mag gezegd worden: we werken hier ook hard! En dat neemt niet weg dat we niet genieten van de zon, de regen, de rivier, de bergen, de mensen, …

Genieten en laten genieten!

Wouter

INTERNET PROBLEMEN

2010-02-03T09:29:00.001-08:00

Hoihoi!

Even medelen dat ons internet in Pojom helemaal plat ligt... problemen met de sateliet! Dit betekent dat we enkel op internet kunnen op andere plekken in Guatemala... en zoals jullie weten is dat niet altijd even simpel ;-)

Dus als jullie even geen teken van leven meer horen
NO PANIC
alles hier dik olraait!

met liefs
stevige groet

W en M

Wist je dat.... ?!

2010-01-14T12:53:00.000-08:00

Deze willen we u ook niet onthouden:

WIST U DAT…

- …de Pojomeros Wouter meer dan 50 jaar oud schatten als hij zijn baard niet heeft afgedaan? Ze noemen hem dan “cham” Wouter, een aanspreektitel in het Q’anchobal enkel voor ouderlingen!

- …Pojomse vrouwen als ze ziek zijn een handdoek over hun hoofd binden? Ze komen dan ook altijd de consultas binnen met een handdoek op hun kop…

- …wij ons WC papier hier nooit IN de wc mogen gooien (zelfs niet in de stad), maar er altijd naast in een vuilbakje? Daarna moeten we ons papier gaan branden… reden: de leidingen kunnen het niet aan!

- …de mensen ons op straat vaak aanroepen met de namen ‘Hanne en Kurt’ (de vorige coördinators van Vivir en Amor die in geen honderd jaar op ons lijken)

- ... wouter zijn baard best wel lang kan zijn (en hij af en toe vuile nagels heeft, zie foto). De reden is telkens wel hard werken natuurlijk!

- …de mama’s vaak ook al de liedjes uit het jeugdwerk beginnen te neuriën als ze Miet tegenkomen?

- …Pojomse vrouwen nadat ze bevallen zijn, meer dan een maand plat op bed liggen en er dan ook bijna niet uitkomen?

- …je altijd met botten moet vertrekken als je ’s nachts een consulta moet doen wegens ongelofelijk veel lodo (modder)…

- …er heel erg sporadisch een keer Shakira schalt door de luidsprekers over het dorp… maar meestal gewoon marimba of Spaans gezang?

- …het ook in Pojom ongelofelijk KOUD kan zijn: de laatste 14 dagen zagen we de zon niet meer, leefden we volledig in de mist gehuld en liep iedereen rond met minsten 7 truien (iedereen behalve onze beer Wouter) en neen, we overdrijven niet! 10 graden buiten zonder verwarming betekent ijzig koud!

- …als je iemand groet op straat zeg je eerst “buenos dias” (goeiemorgen) en meteen daarna ook “adios” (salut!), allemaal in 5 seconden tijd!

- …wij ons heel fel moeten bukken vooraleer we een huisje binnen kunnen gaan… zelfs Miet met haar 1m67 is een kop groter dan de meeste vrouwen hier?

- …de zomervakantie hier bijna drie maanden duurt?

- …er elk jaar een alcalde verkozen wordt? Dat is de burgemeester van het dorp die ELKE dag van het jaar (zonder uitzondering) tussen 5 en 7u ’s morgens EN tussen 16u en 18u ’s avonds aanwezig moet zijn in zijn lokaaltje en dit ZONDER vergoeding en helemaal op VRIJWILLIGE basis! Hij moet alle ‘problemen’ uit het dorp oplossen: van zaken omtrent de school tot burenruzies, van het organiseren van feesten tot het opsluiten van de dronkaards!

- …het jeugdwerk elke zaterdag een 80tal kinderen lokt (behalve als het hard regent)?

- …Miet als hobby een sjaal breit en Wouter als hobby een vogelkooi timmert?

- …vrouwen hier het eigendom zijn van de man? De man is de eigenaar van de vrouw met andere woorden.

- …we hier al 14 dagen elke avond zonder elektriciteit in de bittere kou zitten en daardoor zelfs geen gezelschapsspel meer kunnen spelen? Doordat het zodanig koud is kunnen we niet anders dan in ons warm bed kruipen…

- ... Miet in de koude periode zich behelpt met kleren van Wouter en dat dat af en toe heel sexy is ;-)

- ... Wouter en Miet verhuisd zijn naar een nieuwe en grotere kamer en dat ze daar niet rouwig om zijn?

- …het hier heel druk kan zijn in de clinica: tijdens de consultas een stuk of 20 patiënten, vergadering en overleg over de werking van de school, lesvoorbereidingen, ’s avonds geklop op de deur voor een dringende zieke en ’s nachts ons bed uit voor een echt spoedgeval naar Huehue stad (een ritje van 8u met de wagen!)

- ...we overdreven gelukkig worden van een postpakketje met bijvoorbeeld snoep, choco, blauwe Chimay, chocolade… (en we die pakketjes moeten gaan ophalen helemaal naar huehue stad? We kunnen daarvoor dus niet expres een ritje maken helaas!!!!)

- …de jeeps hier altijd ongelofelijk volgeladen worden, zo hard dat je denkt dat je gaat kantelen bij elke scherpe bocht en zo hard dat je geen arm of voet meer kunt verzetten? Wel heel gezellig natuurlijk…!!!!

- …alle vrouwen (maar dan ook echt alle vrouwen) hier zwart en vooral zeer lang haar hebben?

- ... Miet vaak nagegaapt wordt als ze met haar botten over straat loopt? Botten worden namelijk enkel door mannen (en door Belgische vrijwilligsters) gedragen!

- …we naar een koude douche verlangen als de zon schijnt en we ons weigeren te wassen als het regent? (douche met enkel koud water…)

- …Wouter en Miet kraks in de keuken geworden zijn? Jaja…

- …we om de drie maand het land uitmoeten (naar Mexico of Belize of een ander land) om ons paspoort te verlengen? Doen we dit niet dan zijn we hier illegaal… voor wouter en miet is het bijna zo ver…

- …we hier bezoek zullen krijgen? In februari 4 vrienden van Wouter, in april de ouders en nonkels en tantes van Wouter en in juli de ouders van Miet!

- …Pojomeros fan zijn van vuurwerk, op welk moment dan ook?

- …de sterrenhemel hier prachtig is en dat er in België eigenlijk nul komma nul sterren te zien zijn?

- …iedereen hier zeker 3 namen heeft: een voornaam (gekozen door de ouders) en als familienamen eerst de eerste familinaam van de pa, en dan de eerste familienaam van de ma? Met als gevolg dat de naam “Fracisco Francisco Francisco” hier wel degelijk bestaat!

- ... Wouter al 13 kg vermagerd is waardoor zijn broek nog later gaat hangen!

- …iedereen daarnaast ook nog een typische Q’anchobal naam heeft?

- … de vrouwen hier NOOIT hun benen laten zien? Ze dragen altijd een lange rok (corte genaamd).

- ... dat vrouwen onder die rok ook geen ondergoed dragen!

- … de eerste Pojomse “Bram” geboren is (naar de vrijwilliger uit onze clinica)?

- … er nog geen “Miet” en nog geen “Wouter” (al heeft dit niet veel gescheeld) is? We houden u op de hoogte!

- … Wouter een uitstekende en enthousiaste chauffeur is en Miet het stuur van de jeep nog niet aangeraakt heeft?

- …Wouter gisteren een rit van 7 uur gedaan heeft om samen met twee patienten aan te komen op de spoeddienst van Hospital Nacional, daarna 4 uur geslapen en weer terug...

- ... Miet haar moedergevoel opkomt telkens ze een baby in haar armen heeft? (Wouter kan gelukkig nog wat tegendruk plaatsen)

- ... een blogbericht tijdig schrijven moeilijker lijkt dan het lijkt...

- ... we het gevoel hebben dat we nooit helemaal kunnen uitleggen wat we zeggen!

- ... we jullie wel een beetje missen maar het nog steeds goed naar onze zin hebben!

- ...

Nieuwe foto's

2010-01-08T09:19:00.000-08:00

Buenos dias a todo!

We hebben nieuwe foto's in de diavoorstelling geplaatst. Klik erop! :-)

Je vindt ze hiernaast (rechts)!

Bloggen in het kort... leuk en minder leuk nieuws!

2010-01-02T16:53:00.001-08:00

Een guatemalteekse (niet-witte) zeer gezellige Kerstavond

Kerstmis in Pojom... anders dan anders, maar zo hebben Wouter en Miet het wel eens graag! Een verslagje:

24 december, geen consultas in de clinica, maar wel een drukte van jewelste want er moet een heleboel geregeld worden: patienten komen langs voor een emergencia, de allerlaaste likjes verf moeten op de school geschilderd worden (want morgen is er groot feest: inauguration (ofwel inwijding) van de gloednieuwe middelbare school), hanne en kurt zijn hun hele hebben en houden aan het inpakken en crossen overal heen en weer, de lessen voor het schooljaar 2010 moeten voorbereid worden, ... kortom er is genoeg te doen! Het weertje is schitterend en in onze middagpauze kunnen we een duik meepikken in de rio, 24 december badend onder een stralende zon... het is niet iedereen gegeven!

Tegen een uur of 16 beginnen we met alle vrijwilligers samen te koken. Op het menu staat: apertiefhapjes, tomatensoep a la bram (=soep met groenten zonder water toegevoegd, kan ook als saus dienen), lasagna MET kaas en flan. Een menu om U tegen te zeggen lijkt ons en we vliegen er in! Rond 19u vertrekken we richting de “possadas”, dit is een traditie in Pojom die elk jaar start rond de 16de december. Wat gebeurt er? De mensen gaan in een stoet naar een bepaald huis en vragen er – net zoals Maria en Jozef dat deden – overnachting. Er wordt heen en weer gezongen en gebeden (met luide boxen en dus zeer veel lawaai), tot de groep uiteindelijk toestemming krijgt om het huis binnen te gaan. Daar staat een heuse marimba groep klaar die deuntjes speelt voor het hele dorp... de volgende dag start de possada in het huis waar ze geeindigd waren en en gaan ze allemaal samen naar een ander huis om er opnieuw “possada” te vragen... De allerlaatste tocht, op kerstavond, gaat iedereen in een grote stoet met vele kaarsen richting de kerk... de misviering hebben wij niet bijgewoond, want die kan in guatemala soms een uur of 4 duren... Wij kozen wel voor de aperitief!

Na een heel lekker maal, vertrekken we naar de rio... een kampvuur in de prachtige natuur, naast een bruisende rivier, onder een fonkelende sterrenhemel en met een gitaar... het was indrukwekkend en heel erg gezellig!

Kerstdag in Pojom: inauguration en afscheid...

Kerstdag in Pojom was 1 groot dorpsfeest, te beginnen vanaf (zonder te overdrijven) 9.00u s morgens!!! De reden tot feesten? De inhuldiging van de middelbare school (die net op tijd helemaal geschilderd was) en tegelijk ook een eerbetoon aan Hanne en Kurt die de dag erop naar Belgie zouden vertrekken ...

Op het programma staan een heleboel sprekers, een marimba groepje en een voetbaltornooi! De directeur en enkele leerkrachten doen hun woordje, maar ook Kurt neemt heel mooi afscheid van zijn dorp...
De Guatemalteekse EN de Belgische vlag wordt naar voor gebracht en iedereen zingt uit volle borst het guatemalteekse volkslied mee. We worden met de vrijwilligers uitgenodigd om samen met de directeur en de verantwoordelijken te eten in de school: rijst met kip overgoten door een dikke saus! En dan kan het voetbaltornooi beginnen, ook Vivir en Amor heeft een ploeg samengesteld: Kurt, Tupac en Wouter als spitsen (maar helaas vaak ook als verdedigers...), Bram en Tom in de goal, Antonio, Leidi en Hanne als middenvelders! Vivir en Amor deed zijn uiterste best maar moest het onderspit delven (tegen de spelers uit de voetbalploeg van Kurt, de beste ploeg van het hele dorp!!!)... een verlies van 0- 2...Maar dit heef t onze Kerstdag zeker niet bedorven, het was een fijne dag die smaak naar meer...

2010 toch wel in mineur ingezet

26 december 4u ‘s nachts... vertrek van Hanne en Kurt! Wij brengen hen richting de grens met Mexico en rijden dan meteen door naar Huehuetenango, omdat we nog een heleboel mandados (boodschappen en allerhande) te doen hebben! Alles verloopt vlot... tot Miet in de namiddag plots een stekende pijn in haar zij krijgt...haar nieren zijn in form helaas!

Om een lang verhaal van wachten, kliniek bezoeken, inspuitingen, pillen, x-ray fotoos en echografieen en nog eens zeer veel wachten kort te maken...: Miet heeft “iets” aan haar nieren en het is niet meteen duidelijk wat!

Daardoor zitten we al een hele week vast in de stad en is een echte oudjejaarsavond in Pojom, samen met de andere vrijwilligers, jammergenoeg aan ons voorbij gegaan... Het werd een zeer aparte nieuwjaarsnacht, wij op ons eentje in huehue stad, maar we probeerden er – met de nodige fisters en vuurwerk bommetjes midden in het lege! park – toch het beste van te maken! Op Nieuwjaarsdag moesten we voor de eerst keer in een week tijd NIET naar de kliniek, dus onze dag kon sowieso al niet meer stuk  Dit blogbericht is nog altijd geschreven vanuit het hotel.. we hopen keihard maandag eindelijk naar ons dorp terug te kunnen keren...

Foto’s konden we nu niet uploaden op de pc in het hotel, maar die voegen we zeker later nog toe, kwestie van een duidelijk beeld te geven he?! Blogberichten die we jullie zeker NIET willen onthouden de komende dagen:
-wat is onze taak binnen het project Vivir en Amor???? (want ja, we zijn hier hard aan het werk!)
-de eerste superspannende spoedbevalling door Wouter en Miet (en helemaal waar: wij waren er in het begin als enigen bij, Wouter knipte de navelstreng door en de baby werd net niet Wouter genoemd – wegens zeer moeilijk uit te spreken hier in Pojom en dus verkozen de ouders de naam Bram, de dokter in onze clinica!!!)
-onze nieuwe hobby: paardrijden!!!!
-Een beetje “ Chiro” in Pojom...ambiance!
-...

Wordt zeker vervolgd... !

De tijd vliegt,,,

2009-12-10T09:22:00.000-08:00

Geliefde lezer van deze blog,

Het is alweer een eindje geleden dat jullie nog iets van ons hoorden. Het is niet dat we jullie niet meer graag zien, integendeel zelfs! Enkele redenen waarom een blogbericht uitgebleven kan zijn:
- een container van 15000 kilo kwam aan in La Trinidad op 6 uur rijden van Pojom en moest daar uitgeladen, bewaard, bewaakt (Kurt en Wouter sliepen erbij) en opnieuw ingeladen worden om dan uiteindelijk in het verschrikkelijk moeilijk bereikbare Pojom terecht te komen.
- er werden zonnepannelen geïnstalleerd door Bert en Mathias van Solar Zonder Grenzen. In een week tijd werd een middelbare school van elektriciteit en licht voorzien met niet minder dan de zon die hier dikwijls haar best doet. Gevolg: een leraarskamer, een computerklas en 4 klaslokalen werden verlicht!!!
- Wouter reed in de laatste weken 3 keer naar Huehuetenango (Huehue in de volksmond), een rit van 6 uur bij goed weer en 8 uur bij slecht weer. Slechte weg, diepe ravijnen maar adembenemende uitzichten (waar Wouter dan weer net iets minder van geniet dan Miet, omdat hij geconcentreerd de diepste stukken zit te vermijden). De eerste rit diende om Huehue te verkennen. Wouter en Miet bezochten samen met Hanne en Kurt alle belangrijke instanties (kwestie van goed op de hoogte te zijn) zoals bijvoorbeeld, het labo, de grote winkels, het hospitaal...
Gelukkig leerden we dit laatste goed kennen, want na slechts twee luttele dagjes Pojom moesten we opnieuw naar Huehue: een emergencia (spoedgeval)... Maria del Carmen, een piepkleine baby van 9 dagen met een gewicht van 1,6 kilogram en een mondje bezaaid met schimmel! Nog een keertje naar de clinica van Huehue dus, en deze keer dringend! Wouter aan het stuur, Miet ernaast met Maria del Carmen in doeken gewikkeld in haar armen en Kurt op de achterbank aan het studeren. Alles verliep supergoed en gelukkig heelhuids en op tijd met Maria in de clinica toegekomen… Over emergencia’s zou waarschijnlijk een boek geschreven kunnen worden, maar daarover geven we later wel nog eens meer informatie...
De derde rit naar Huehue was om inkopen te doen voor de installatie van de zonnepanelen.
Het is bijna onmogelijk om vanuit Pojom in 1 dag naar Huehue te rijden en terug... Het zou misschien wel lukken maar dan verslapt de aandacht te hard tijdens het rijden en wordt het gevaarlijk! (ravijnen, kloven... we passeren het allemaal!) Vandaar ook dat deze trot een echte tijdsrovende bezigheid is. Daar komt ook bij dat we – omdat we natuurlijk nooit in een wip eens in huehue staan – we telkens ook een heuse to do lijst meehebben! Iedereen wil er altijd vanalles in 1 keer forceren, omdat we er naar de bank en het ministerie kunnen, de winkels... Tegelijk is het ook de place to be om eens lekker op restaurant te gaan, waar er WEL kaas is (= Miet!!!) en waar er een frisse pint gedronken kan worden (= Wouter!!!!)...
- Miet heeft op zaterdag jeugdwerk (een beetje chiro!!!) en op donderdag vergadering met de middelbare schoolstudenten die haar daarbij helpen.
- Als het mooi weer is dan moet je zeker gaan zwemmen in de prachtige rivier (met minder geluk moet je ook heel wat kleren gaan wassen…)
- het dagelijkse werk moet ook verdergezet worden als er geen emergencia’s zijn
- …

U ziet, veel te veel om te vertellen, maar we willen u, de trouwe lezer niet onthouden om onze laatste week kort te omschrijven:

Het was hier heel erg druk de laatste dagen: Mathias en Bert van Solar zonder Grenzen waren hier om de zonnepanelen te installeren op het dak van de middelbare school! Veel meer ambiance dus, maar het betekent voor iedereen ook: meer brood bakken, meer boodschappen doen en koken voor een man of 9! Jaja, Mietie en Wouter worden hier echte chef koks, al ontbreekt de haute cuisine nog af en toe. Maar met de middelen die we hier hebben, slagen we er wel al in om lekker eten te bereiden (met de tips van anderen zo heel af en toe natuurlijk) In een week tijd zijn we hier dus gegaan van GEEN elektriciteit in heel de school naar licht, stopcontacten en alles erop en eraan... we zijn dus samen met de basico’s (leerlingen van de middelbare school) heel content!

Zondag zijn Wouter en Miet, Mattias en Bert te voet vertrokken naar Yalenhuitz (het andere dorpje met een clinica van Vivir en Amor). Daar sukkelden ze echt keihard met hun zonnepanelen, ze hadden slechts 1 uur per dag elektriciteit en onze ingenieurs zijn dat daar gaan oplossen! Allemaal samen 1 uur de berg over gewandeld en dan toegekomen op de markt van Ixquisis (dat is elke zondagmorgen, heel erg gezellig en tof): papas fritas gegeten en een cola of jugo de manzana (appelsap) gedronken, een beetje inkopen gedaan (Wouter kocht zich een cowboyhemd voor 5 Quetzal (30 cent), inclusief gaatjes aan de schouders) wat rondgewandeld samen met de vrijwilligsters van Yalenhuitz (Astrid en Mieke) en dan met hen per auto naar daar gereden. Yalenhuitz ligt toch wel drie uur stappen van hier en als we dat kunnen vermijden dan doen we dat hé… .
Daar aangekomen gingen Bert en Mathias meteen aan het werk. In de late namiddag dan vertrokken richting de laguna (een meer). Als er nog stukjes paradijs op aarde zijn, dan denk ik dat we er daar eentje gevonden hebben. De rivier komt in de vorm van een waterval met van die plaatsjes waar je er in kan gaan zitten toe in de laguna. Echt PRACHTIG was het, zo'n mooie natuur, niet te doen! Het was er rustig en zelfs idyllisch en we hebben er echt van genoten!
Maandag had Miet jammergenoeg een beetje last van diarree. Dat gebeurt hier wel meer met de meeste mensen, maar Wouter deelt vol trots mee dat hij hier nog GEEN last van gehad heeft. Het gevolg van de diarree was dat de ‘dagtocht’ die we gingen doen in het water viel. In de namiddag was Miet echter beter en vertrokken we richting Pojom. Een stevige trot van drie uur. En het was ZALIG! Het uitzicht, de bergen, een lekker weertje en een gezellig windje... DIK IN ORDE!
Ook gewoon om eens alleen met twee te zijn. We zijn hier dan wel samen, maar het is soms druk in de clinica en we wonen hier dan ook altijd met een hele bende onder 1 dak (dat dak staat trouwens niet op de muren en dat zorgt ervoor dat er hier totaal geen geluidsdichte ruimtes bestaan). Veel gebabbeld tijdens ons tochtje, ook over het project en wat ons te wachten staat, de conclusie is dat het niet niets zal worden. Maar wees gerust, we zien het helemaal zitten! Bring it on! Kurt en Hanne de vorige coördinatoren vertrekken hier eind december, maar we zitten hier nu met een stevig team van vrijwilligers (Bram, Lore en Tupac), dus dat komt helemaal goed!

Op de terugweg van Yalenhuitz passeerden we een paardenranch (Ixquisis is in tegenstelling tot Pojom een ladinodorp, het verschil is dat er in Pojom Maya indianen wonen en in Pojom ladino’s een soort middenklasse die het meestal ook ietsje breder heeft, al klopt dat niet altijd). We hebben even getwijfeld, maar uiteindelijk hebben we toch aan twee cowboys (ja met grote hoed en lasso in de hand, echte cowboys dus!) gevraagd of ze ons wilden leren paardrijden... In het begin dachten ze waarschijnlijk, welke twee zotten staan hier voor onze neus ( want ze keken wel een beetje raar en zeiden niet zo veel haha!). Na de eeste onwennige lachjes (meer van onze kant dan van de hunne) werdden ze uiteindelijk heel enthousiast!
Ze haalden subiet een paard uit en wouter mocht als eerste een toertje doen (terwijl de cowboy het touw nog vasthield hé)! Amai, jullie hadden Wouter moeten zien zitten: een big smile tot over zijn oren, glunderend tot en met. Met het carré hemd dat hij de dag ervoor op de markt gekocht had zag hij er behoorlijk cowboyachtig uit. De mensen van de ranch vonden het allemaal hilarisch, vooral omdat Wouter zijn benen ietske te lang leken voor het paardje waarop hij zat.
Even later was het Mieties beurt om een klein toertje te doen (Mietie wat meer met de poepers dan stoere wouter, maar toch met voldoende durf!). Ondertussen was wouter al een praatje aan het slaan met de mensen van de ranch en zei hij al lachend dat hij een groter paard nodig had eigelijk... en hupla! Daar kwamen ze al af met een groot wit paard en... wouter mocht meteen ALLEEN een ritje doen! Haha nu was het helemaal geslaagd, Miet had Wouter nog niet vaak zo zien schitteren als toen... met de voet schoppen op de flank van het paard en met het touw de richting aangeven, Wouter had er nul komma nul moeite mee natuurlijk!
Ietwat vreemd, maar Miet lieten ze niet meteen alleen rijden, hahaha! Swat Miet had er ook geen probleem mee want ze zat toch niet helemaal op haar gemak! De voorzichtige tikjes van Miet om haar paard vooruit te krijgen leverden dan ook niet zo heel veel op. Ze besefte dat de dieren daar misschien toch tegen zouden kunnen en sterk genoeg zijn (en nee, ze is nog niet van plan om vlees te eten!!).
Maar goed, na een eerste proevertje van het paardrijden gaan Miet en Wouter nu zondag elk twee uur paardrijles krijgen, dit voor de redelijke prijs van 50 Quetzal (4,10 euro). Het leven kan meezitten!
Als laatste is het misschien nog interessant om mee te delen dat Hanne en Kurt zich aan het terugtrekken zijn uit het project. Meer en meer komt het op onze schouders neer. In de vier jaar dat ze hier wonen en werken hebben ze nog bijna nooit echt gereisd... het is hen dus van harte gegund nu om er een weekje op uit te trekken! Hanne is nu ook begonnen om hun kamer op te ruimen, en als alles volgens plan verloopt zouden we binnenkort kunnen verhuizen naar hun kamer. Dan hebben we ons eigen keukentje, eigen badkamertje en gewoon veel meer ruimte... Dat lijkt griezelig veel op samenwonen hé??? Dat wordt nog spannend zeg… ;-) maar we kijken er ook naar uit!!!

Wij gaan jullie laten, mochten jullie het niet kunnen laten om ons op de hoogte te brengen van nieuwtjes, weetjes of eventuele onbenulligheden, laat jullie maar goed gaan é!! (Miet lacht: hoeveel keer gebruikte Wouter laten in deze zin?)
Ook (post)pakjes ontvangen wij ZEER GRAAG op:

Wouter Verstraete - Miet Cools
AP 63
13001 Huehuetenango
Guatemala

Met liefs,
Miet

Een stevige groet,
Wouter

Miet goes wild...

2009-11-30T15:29:00.000-08:00

Een guatemalteekse verjaardag: net dat tikkeltje anders...

2009-11-24T18:54:00.000-08:00

Onder het motto beter laat dan nooit, hier een gebeurtenis van drie weken geleden… Het is hier ontzettend druk, maar we beloven opnieuw ons best te doen om onze blog up to date te houden!

Vrijdag 6 november 2009 06.30u: Wouter springt uit zijn bed en laat mietie weten dat ze nog even verder mag soezen, wat voor haar allerminst een probleem is...! Ondertussen begint hij aan zijn “Master-Miets-verjaardagsplan”: een verrassingsontbijt van pannenkoeken met op de koop toe honing en confituur, wat het alleen nog maar NOG feestelijker maakt...
Even verduidelijken misschien: de laatste dagen was het broodbeleg hier op. Aangezien er hiervan in Pojom niets te vinden is moeten we daarvoor op zondag naar de markt in Izquisis = 1 berg en een goed uur stappen verder. Helaas kwamen we er de vorige keer goed en wel aan als er al bijna geen markt meer te zien was (en dat was tegen 9.30 u ’s morgens en wij hadden dan al 1 uur gestapt he!!!) en konden we jammergenoeg onze geplande inkopen NIET doen...

MAAR dit buiten Wouter gerekend...

In het geniep regelde hij een deal met Tupac en Lore, 2 vrijwilligers van Vivir en Amor die in Huehuetenango zaten (=een big city met heel wat meer mogelijkheden...) Tupac en Lore kwamen 5 november hier in Pojom toe MET het zoete beleg... maar van dit alles was miet dus compleet niet op de hoogte!!!
Om verder te gaan: in het vroege ochtendgloren bakt Wouter ijverig een stuk of 50 pannekoeken. Zijn masterplan bestaat niet alleen uit een pannekoeken verjaardagsmenu MET warme en echte chocolademelk (!), maar ook uit een dagtocht (met een lekkere picknick) samen met de andere vrijwilligers en Hanne en Kurt. Alles tot in de puntjes geregeld dus, zo kennen we wouter he!

MAAR dit buiten de zwangere Pojomse vrouw gerekend...

Ondertussen werd Hanne rond 7u ‘s morgens uit haar bed ‘geklopt’ (als er hier in de casa materna hard op de deur geklopt wordt, betekent dit vaak: opstaan geblazen voor een zieke!!! Een zwangere vrouw bleek wat probemen te hebben... Hanne – ervan overtuigd dat er niet echt iets aan de hand was – had de ‘bevallingsrugzak’ (die hier altijd tip top in orde staat voor als de nood hoog is!) niet meegenomen. Daar aangekomen werd al snel duidelijk dat de vrouw reeds een opening van 9 cm had (voor de leken onder ons: er is 10 cm opening nodig bij de geboorte) en dat het voor ieder moment zou zijn... Hanne stuurde twee mensen met een briefje naar de kliniek met de vraag om snel de bevallingsrugzak te brengen! Verder vergat ze niet om Miet te feliciteren voor haar verjaardag en kregen Wouter en ik er nog een uitnodiging bij: als we dat wilden mochten we live een pojomse bevalling bijwonen...
Wouters ‘verjaardags’ organisatie dus even in de war: de pannenkoeken nog niet allemaal gebakken, Miet nog steeds slaperig in bed, de tafel nog niet versierd, de chocolademelk nog niet klaar... Maar flexibiliteit is hier sowieso geen probleem (en af en toe ook eens gewenst) en een bevalling op 6 november konden we echt niet laten liggen...
Hoogstens 10 minuten later zitten we al in de kamer van het hoog hoog zwangere meisje van 16 jaar. Rond haar bed staan drie vrouwen (haar 2 zussen en haar moeder) en op het voeteinde zit vroedvrouw Hanne, die haar moed inspreekt en helemaal paraat staat met alle instrumenten om de bevalling goed te laten verlopen. Er hangt een gordijn langs haar bed, zodat de vrouw voldoende privacy heeft (en wij ons ook niet ongemakkelijk hoeven te voelen). In de kamer naast ons zijn enkele mannen geknield aan het bidden rond het huisaltaar voor de goede afloop van de bevalling. De vrouwen lachen en maken grapjes, ze hebben er duidelijk zin in.
Maar de bevalling verloopt moeizaam, hoewel ze echt haar best doet om te persen en de baby goed lijkt te liggen, vordert het helemaal niet. Er verandert ook niets als we haar in een andere positie leggen... ondertussen is ze al bijna twee uur aan een stuk aan het persen en en is ze de uitputting nabij! Voor alle duidelijkheid: dit gebeurt allemaal zonder ook maar de minste verdoving... Bevallen staat hier gelijk aan keihard werken en knokken, geen epidurale verdoving of een onderwaterbevalling ... NADA NIETS!!! Persen en doorgaan! (Ik heb enorm veel respect voor de sterke vrouwen hier, wij vrouwen in belgie kunnen echt niet klagen... zegt mietie die zelf nog nooit bevallen is en dus niet weet hoe het voelt, maar toch!!!)
De vrouwen beginnen luidop te bidden en roepen de hulp van god in, Hanne is merkbaar ongerust, de spanning is te snijden... Hanne beslist – hoewel ze dit echt niet graag doet – om de ‘harde’ middelen in te zetten: Kurt (vriend van Hanne) moet met al zijn kracht duwen op de buik van de vrouw en zijzelf haalt de zuignap boven (daarmee kan ze aan het hoofdje van het kindje helpen trekken) Met man en macht wordt nu dus geperst (door de zwangere vrouw), geduwd (door Kurt) en getrokken (door Hanne) om de baby ter wereld te laten komen... Maar het lukt, even later komt het meisje gezond en wel te voorschijn! (voor de curieuzeneuwen: we weten nog altijd niet hoe ze noemt, want hier is de gewoonte om pas enkele weken later een naam aan de baby te geven! Wordt vervolgd!)
Oef, iedereen is enorm opgelucht! Miet overwint haar bloedfobie en kijkt toe hoe Hanne de navelstreng vastbindt en daarna doorknip, zelfs de bloederige moederkoek ontsnapt niet aan haar oog... De vrouwen wassen het babytje en wikkelen het meteen in een heleboel doeken, en het duurt niet lang of Miet mag de ‘verjaardagsbaby’ in de armen nemen! Een ongelofelijk ontroerend momentje... dolgelukkig keren Wouter en Miet terug naar de casa materna, om – drie uur later dan gepland – eindelijk met iedereen de overheerlijke pannenkoeken te verorberen!!!
Omdat het al tegen 12 u is, lijkt een dagtocht met picknick niet meer mogelijk, maar we besluiten toch een mini bergtochtje te maken! Miet in druk geklets met Lore en Hanne achteraan hobbelend en Wouter en Kurt krachtig en stevig met iets minder woorden voorop lopend, krijgen we uiteindelijk een adembenemend zicht op Pojom en omstreken... Helaas begint het te regenen, maar met een bananenblad boven onze kop is dat algauw opgelost! Paraplu’s? Nog nooit van gehoord!!!! 
Terug aangekomen in Pojom verorberen we samen een verjaardagscake en spelen we nog een potje ‘Kolonisten van Catan’...
Op naar de volgende superleuke Guatemalteekse verjaardag!

een baby - marimba - una capacitación

2009-11-08T09:02:00.000-08:00

Lieve mensen,

Tijd om jullie een nieuwe episode uit het mythische verhaal van ‘Miet en Wouer: los nuevos Pojomeros’ te brengen. Eerst en vooral kan het nuttig zijn jullie duidelijk te maken wat een ‘Pojomero’ is. Deze laatstnoemde is een inwoner van Pojom, het dorpje waar wij ondertussen al een 2 dikke weken verblijven of moet ik zeggen wonen, eten, slapen, wassen en plassen. Het is nu al duidelijk dat een boek over Pojom geen probleem zou zijn en waarschijnlijk zelfs goed zou verkopen, maar laten we ons wat inhouden en nu nog maar een tipje van de sluier optillen …

BABY

We kregen er een heleboel vragen over en we willen het jullie niet onthouden: de baby (waarover sprake in het vorige blogbericht) is uiteindelijk geboren op 6 november, het is een meisje… en… we waren er volledig live van in het begin bij, als meelevende toeschouwers!!!! De naam blijft voorlopig nog een raadsel (het is hier de gewoonte om het geven van de 3 namen nog eventjes uit te stellen), maar ook dit laten we jullie op tijd en stond weten. Een dezer dagen geven we jullie een uitgebreid verslagje van de bevalling en de rest van Miets verjaardag…

MARIMBA

Zaterdagavond 31 oktober, 19u23. De vooravond van 1 november. We aten whiskil (een groene, stekelachtige vrucht, die lijkt op aardappelen, maar dan net ietsje verfijnder smaakt) en een smaakvolle omelet. Allerheiligen en Allerzielen, de twee feestdagen waarop de doden herdacht worden en het tijd is voor sommige van de mannen (en dan bedoel ik echt niet iedereen) om ladderzat door het dorp te lopen, of misschien gebruik ik soms beter kruipen.

De drank van hier (en ik heb hem nog niet geprobeerd!!!), legt je letterlijk en figuurlijk helemaal lam. Wel een beetje tegenstrijdig, want hier in Pojom en de omliggende dorpen (de municipio San Mateo) is alcohol bij wet verboden. Dit op vraag van de vrouwen omdat hun mannen zo vaak zat waren. Deze drooglegging blijkt echter een moeizaam gegeven te zijn. Zelfs de rechterhand van de alcalde (de lokale burgemeester die om het jaar verkozen wordt) strompelt zo af en toe, met vergiftigd bloed van de lokale drank, door het dorp.

Sorry voor deze kleine afdwaling, maar afdwalingen (in mijn hoofd) zijn hier in Pojom geen uitzondering. We gaan even terug naar gisterenavond, het begin van dit verhaal, ondertussen wel al 19u25. We zijn met zijn allen (= Kurt en Hanne; Anton; Miet en Wouter) uitgenodigd bij een oude man die samen met zijn broers wat marimba zal spelen. Het giet water net voor we vertrekken, maar gelukkig gaat het ‘optreden’ door in het huis van de familie. Muren uit houten planken, een golfplaten dak, een aarden vloer bezaaid met afgesleten rotsen. In de hoek staat een bed, ernaast een rek met enkele kleren. Centraal als je binnenkomt staat het huisaltaar, maïs en bloemen (waarvan ik nog steeds niet weet of ze echt zijn of van plastiek) sieren het houten altaartje. Ervoor branden een tiental kaarsen die een warme vloed verspreiden doorheen de gezelllige kamer. Er zijn nog maar enkele mensen aanwezig. De groep staat op een geïmproviseerd podium te spelen, ze zijn in totaal met zeven. Één op een drum, één basgitaar (die aangedreven wordt door een generator, net zoals het licht dat het podium verlicht), één staat af en toe op een keyboard te tokkelen en met zijn vieren staan ze nog eens twee marimba’s te bespelen. Op de volgende link krijg je te horen hoe Marimba klinkt: http://www.youtube.com/watch?v=PQoe6ZSR-6Y (het was niet zo hoogstaand, de marimba’s waren sjofeler, de band droeg geen kostuums, maar de sfeer was duizend maal gezelliger!).

Voor het altaar zit de moeder des huizes, een echte (zoals Miet ze hier het liefst omschrijft) moederkloek. Ze zit te bidden, of zo lijkt het althans. Haar gezicht schijnt vaal in de rokende kaarsen, haar ogen zitten diep. Constant houdt ze de kaarsen brandende, ondertussen zit ze geconcentreerd te prevelen en lijkt het alsof ze zich niks aantrekt van de mensen in haar huis. Ze neemt het glaasje dat voor haar staat en besprenkelt de blok van het altaar, nadien neemt ze een slokje en gaat ze verder met haar binnensmonds gemompel dat duizenden jaren lijkt terug te gaan. Op de bankjes tegen de muur, en half schuilend achter de deur staan jongens en meisjes, af en toe staren ze ons aan. Als we terugkijken lachen ze of schieten ze schichtig weg. Achteraan zitten enkele mannen de lokale drank te drinken, ook hun ogen vallen dieper weg. Een jongeman strompelt binnen en valt tegen de muur, hij ligt er een eindje verdwaasd te wezen en poogt opnieuw recht te staan maar tevergeefs. Naast het huisaltaar zit een jonge vrouw de borst te geven , de baby zuigt gretig. Blinkende oogjes kijken vanonder de te grote muts. De oma ontwaakt uit haar trance neemt de baby vast en gooit hem voorzichtjes in de lucht. En de muziek? Die klinkt gezellig verder…

Na een uurtje half wilden we teruggaan, omdat Kurt en Hanne die nacht om 4 uur zouden vertrekken om een vriendschappelijke voetbalmatch te gaan spelen. 13 spelers, 1 pick up, en veel regen. (Achteraf hoorden we dat ze blijkbaar ook nog eventjes vastzaten op de berg, en dat de hele ploeg moest helpen duwen en daarna te voet de berg moest over steken, maar ze zijn er geraakt en ze hebben gewonnen!!!!)

We stonden op het punt te vertrekken, maar we mochten niet verder vooraleer gegeten te hebben. Op het menu stond tamales en te gesuikerde koffie. We hadden al goed gegeten, maar de beleefdheid noopte ons ertoe toe te happen. Tamales zijn een soort gevulde flappen van maispuree (maismeel met water) vermengd met stukjes kip, deze substantie werd op zijn beurt goed ingepakt in bananenbladeren. Ook Miet probeerde mee te eten. Haar tactiek: de stukjes kip handig omzeilen (ze heeft er op dit moment trouwens nog rillingen van, maar anders is het wel een harde tante wi ;-) ). Twee centimeter tamales verder werd haar persoonlijke, meedogenloze strijd gestaakt. Desalniettemin was Wouter –die tamales nu niet meteen het lekkerste vond maar er toch meer dan ¾ van verorberde – toch enigszins trots op deze verdienstelijke poging van zijn esposa. We dropen voldaan af. Ik beloonde mezelf met een lekkere-voor-ik-ga-slapen-nog-even-nadenken-sigaret onder de luifel van het kliniekje. Nadien dook ik het bed in samen met (een beetje Miet) en nog enkele bladzijden uit ‘Honderd jaar eenzaamheid’ van Garcias …

CAPACITACIÓN

Vorige week woensdag vergezelden we Hanne een hele dag . Eindbestemming : Yalenhuitz, het dorpje waar de andere kliniek van Vivir en Amor staat, voor een “capacitación” voor de comadronas (vroedvrouwen). Concreet betekent dit: opstaan om 6u in de gietende regen, 1u een berg oversteken in de stralende warme zon naar het dorpje Ixquisis en van daaruit de weg nog 1.30 u verderzetten naar Yalenhuitz. Ondertussen genieten we van de prachtige natuur, de zon, de rust en de verhalen van Hanne (die hier ondertussen al 9 jaar woont). Tegelijkertijd blijven we hopen dat er een auto langs zal rijden die ons wil oppikken en ons een stukje dichter kan brengen... de eerste auto die passeert neemt ons wel mee, maar dan zijn we eigenlijk al bijna aangekomen. Toch is het echt nog straf, die laatste vijf minuutjes in de laadbak van een hobbelende jeep tussen enkele Guatemalteekse vrouwen en met de haren wapperend in de wind...
In het kliniekje van Yalenthuitz aangekomen maken we dan alles klaar voor de capacitación. Dit is een soort vorming voor de vroedvrouwen uit alle dorpen uit de streek. Deze keer gaat het over SOA’s (Seksueel Overdraagbare Aandoeningen voor de slechtverstaanders). We maken “mosh” klaar als tussendoortje: havermout, water en suiker, VEEL suiker. Er worden koekjes geserveerd, de sfeer is gezellig en warm, de capacitacion kan beginnen. Na een kort rondje waar elke comadrona haar eigen ervaringen en vragen kan delen, begint de powerpointvoorstelling. Hanne brengt info over ziektes, complicaties bij bevallingen en wat er dan moet gebeuren... Heel interessant en een ontzettend mooi initiatief van Vivir en Amor...
’s Middags eten we allemaal samen in een comedor, dat is een restaurantje maar eigenlijk is het net alsof je gewoon bij een vrouw thuis gaat eten. We zitten met zijn allen gezellig aan een grote lange tafel: tortillas (maispannenkoek) met frijoles (bonenpasta) en huevos (eieren).
En dan volgt de tocht terug, van Yalenhuitz naar Pojom is het stukken lastiger want we moeten veel meer klimmen… we hebben ook dikke pech, op een haartje na missen we de enige auto die passeerde (de moraal van mietie bereikt heel even een dieptepunt, maar gelukkig kan ze zich snel weer herpakken en probeert ze alsnog de berg op te stuiven – na een toch wel stevig duwtje in de rug van wouter). Drie uur later komen we uiteindelijk doodmoe maar uiterst voldaan aan in onze woonst (met als gevolg een dag of twee complete stijfheid maar dat nemen we er graag bij na zo´n coole tocht)
Op naar de volgende capacitation in Tiactac op woensdag 11 november, ambiance!!!!!!!!!!

Het leven zoals het is... de Casa Materna in Pojom

2009-11-01T10:51:00.000-08:00

Op aanvraag hier een beschrijving van een dagje in Pojom in de Casa Materna (het kliniekje waar wij wonen). Wie nog niet helemaal bevredigd is en hoogst nieuwsgierige/uiterst belangrijke vragen heeft, mag die gerust posten op onze blog... wij dienen u vrijblijvend van antwoord!!!

6.00 u (als we pech hebben 05.30u): “de annuncio’s”...

Door de luidsprekers schallen de spaanse “annuncio’s” over heel het dorp... een schetterende hoge vrouwenstem kondigt aan: “BUENO: papas fritas te koop deze middag” of “BUENO: volksvergadering om 16u in de namiddag”, wij begrijpen er over het algemeen geen snars van (ook al omdat we dan nog megaslaperig in ons bed liggen). Als er geen annuncio’s te horen zijn, dan horen we enkele guatemalteekse hits die we – nu al – kunnen mee neurien omdat dezelfde liedjes nogal vaak terukgeren. Hoe dan ook, de Pojomeros starten kwiek hun dag en dat heeft iedereen geweten, willen of niet... AMBIANCE!!!!

7.10u: de wekker rinkelt...

Gezwind springen wij ons bed uit... vaak nemen we nog een snelle douche. Wouter kiest voor de buitendouche (het is toch een echt vent he), miet gaat voor de badkamer wegens daar iets minder spinnen en dergelijke aanwezig. Het water is ijskoud, maar het doet deugd!!!
We zetten thee en koffie en smullen van ons (zelfgebakken) brood of we eten enkele gekochte zoete pojomse broodjes (niet overheerlijk maar zeker goed te doen!). Als beleg hebben we jammergenoeg geen choco of confituur, vaak eten we gewoon suiker en soms is er honing.
Als het mooi weer is en we hebben nog een kwartiertje tijd over, dan zetten we ons nog even- in onze T-shirt want het kan al goed warm zijn dan - op het bankje voor de kliniek om van het ongelofelijke zicht te genieten: de prachtige bergen, de Pojomeros die met hun machete en ezel naar hun velden trekken, de vrouwen die reeds druk in de weer zijn, de patienten die reeds staan te wachten op hun consulta... de moeite!

8.00 u tot 12u: werken

Dit verschilt natuurlijk van dag tot dag, maar hier even een greep uit de talloze mogelijkheden:

Wouter leert met de microscoop werken en onderzoekt de kaka (=popo) van de Pojomeros, Miet werkt een powerpoinvoorstelling rond alcoholisme uit, wouter leert de boekhouding van Vivir en Amor kennen, Miet blokt Spaans, Miet probeert enkele eerste ideeën rond jeugdwerk op papier te zetten, Wouter volgt de consultas (de doktersraadplegingen op), Wouter leert zijn weg te vinden in alle “papeleria” van de kliniek, Miet bakt brood, Miet maakt de computers van de kliniek in orde...

SPANNEND INTERMEZZO: nu op dit moment, terwijl ik hier mijn tekstje zit te typen, wordt Anton (een vrijwilliger dokter) weggeroepen voor een bevalling. Kurt en Hanne zijn er op dit moment niet en er is hier dus niemand anders aanwezig nu, geen vroedvrouw, niemand! Anton heeft weinig ervaring met bevallingen en heeft stress, Wouter gaat meteen als een echte goeie coordinator mee om Anton te ondersteunen en te helpen waar nodig... nog geen twee minuten nadat ze aan de deur kwamen kloppen voor hulp, zijn Anton en Wouter al weggespurt, gepakt en gezakt met de “bevallingsrugzak” voor als het snel moet gaan, zoals nu dus... Iedereen hoopt ECHT dat er nu geen complicaties optreden... brrrr ik zit hier nu toch ook serieus met de poepers hoor... DUIMEN!!!!!!

Het vervolg: Wouter en Miet doen inkopen in Pojom en verkennen het dorp, Wouter en Miet gaan mee met Anton en Carlos (een Guatemalteekse promotor uit de kliniek hier) naar het dorpje Yalambolop op een half uurtje rijden met de jeep om daar een consulta te doen (en ondertussen pikken we een laadbak vol Pojomeros op die op weg waren naar hun campos en nu dolgelukkig zijn met het gratis vervoer!)...

Intermezzo vervolg: ondertussen zijn Wouter en Anton terug. Een meisje van 16 is aan het bevallen, al sedert deze nacht, het zal haar eerste kindje zijn. Anton heeft alle paramters gecheckt (koorts, opening, hoofdje beneden...) en het ziet er goed uit... vandaag zullen we nog een paar keer langsgaan om zeker te zijn dat alles vlot verloopt. Wouter overlegde samen met Anton wat er moest gebeuren... voorlopig afwachten...

12-15u: middagpauze

Meestal moeten we nog wat inkopen doen: tomaten, eieren, komkommer... soms maken we snel een pasta salade, vaak eten we gewoon Miet haar ontzettend lekkere (deze laatste twee adjectieven voegde Wouter nog toe) zelfgebakken brood...
Kaas is hier in Pojom niet te vinden helaas, als we geluk hebben zijn er eens wortels, appels of pompoemem maar absoluut niet elke dag. Wat er wel altijd is: advocado’s, bananen, sinaasappels, limoenen, rijst...

We weten het, waarschijnlijk zal geen kat ons geloven, maar toch zijn wij echt creatief aan het worden in de keuken. We moeten wel, om met de weinige ingredienten die er zijn toch voldoende te kunnen varieren. Maar pas op, we klagen zeker niet, er is veel meer aanwezig in het dorp dan we dachten en meestal hebben we superlekkere maaltijden (even bewijzen: pannenkoeken, spaghetti, omelet met uien en tomaten + gebakken patatjes, pompoempuree, pompoenlasagna...)

Tegen 13 u trekken Wouter en ik dan naar de rivier, even buiten het dorp om er te zwemmen ( het water is fris en aangenaam en stroomt snel) in een – zonder te overdrijven – paradijselijke omgeving. Rotsen vol groen, superhelder blauwgroen water, zon, ... Sunparks honderd keer overtroffen.

Af en toe doen we ook onze was te doen. Jaja, met de hand en in de rivier. HUPLA!!!! We hebben daarvoor twee redenen:
1) Het is leuk, gezellig en ontspannend. Beetje kletsen terwijl je zit te frotten op een topje van miet of op een boxershort van wouter...
2) De belangrijkste reden: je kan je was ook meegeven aan vrouwen hier uit het dorp, MAAR dan hangen ze die te drogen in hun huisjes boven het haardvuur en dan ruikt je was eigenlijk echt niet zo lekker... de geur van ‘”CHUG” (vuur,rook en etensgeuren) zit er dan helemaal in en dat is niet zo aangenaam...
Voorlopig doen wij dus nog zelf onze was en plas...

15-18 u : opnieuw aan de slag …

18u: vamos a comer!!!!

De ene dag zorgen wij met de vrijwilligers voor het avondmaal, de andere dag Hanne en Kurt. Het duurt al snel een uurtje en een half om heel je gerecht klaar te maken... We eten allemaal samen en daarna spelen we ofwel een partijtje “kolonisten van catan” of we gaan een avondwandeling maken of we zitten – bij helder weer – gewoon naar de prachtige sterrenhemel te kijken die ontzettend de moeite is hier in het totaal niet verlichte Pojom...

21.30 a 22u: buenas noches!!!!

Meestal kruipen we hier vroeg onder de wol en onder ons muskietennet: toegegeven, Wouter vaak nog klaarwakker en Mietie dan al slaapdronken...maar de dag begint vroeg...

De eerste dagen aan de andere kant...

2009-10-25T13:04:00.001-07:00

Buenos diás,

Het heeft een eindje geduurd, maar hier volgt ons eerste blogberichtje! Na negen dagen aan de andere kant van de wereld is het misschien tijd om iets te laten weten aan het thuisfront dachten we.

Een kleine situatieschets:

Op dit moment is het 24 oktober om 21u30. Miet en Wouter liggen lichtelijk vermoeid op bed. Miet leest Eva Luna van Isabel Allende, Wouter zit met de laptop op de buik na te denken over het eerste blogbericht. Het heeft geregend vandaag, dus de batterijen die opgeladen worden via de zonnepannelen zijn niet optimaal. Wouter is van plan te typen tot de laptop het begeeft. De verlichting in ons kamertje (we hebben hier ons eigen kamertje) is een spaarlamp, eveneens op zonneenergie, die net genoeg licht geeft om vage schimmen te ontwaren. Het koplampje van Miet schittert fel in mijn ooghoeken. Buiten zingen luide krekels en blaffende honden… Hier begint de nacht, bij jullie op dit moment de dag…

Genoeg geleuterd:

De bovenstaande gebeurtenis vindt plaats in Pojom-Guatemala. Ons verhaal begint echter vroeger. Op donderdag 15 oktober (een zonnige dag) stonden we, vergezeld van pa Bernard en ma Christine, aan het station van Kortemark. Hier begon het: de trein op, de lift omhoog, de vertrekhal van Zaventem binnen, langsheen de securitycheck, op het vliegtuig, kauwgom in de mond, de lucht in, Madrid binnen, 4 uur wachten, de lucht opnieuw in om uiteindelijk om 6 uur ’s morgens in Mexico City te landen. Deze metropool van 20 miljoen inwoners zou een tijdelijke verblijfplaats worden. Een rustplaatsje na een twaalf uur durende vliegtuigreis.

Mexico City:

Van Hanne en Kurt kregen we orders om een taxi seguro te nemen. De Spaanse kenners zullen weten dat dit een veilige taxi is. Miet ging echter op zoek naar het bedrijf van taxi Seguro, maar die bleken niet te rijden die dag. Gelukkig was Wouter in de buurt… ;-)

Aangekomen in onze jeugdherberg (7u) begon onze dag. We hadden zonet een nacht van zeven uren meer dan anders achter de rug door het uurverschil. Een eerste verkenning leerde ons dat we vlakbij de zocalo zaten. Het centrale plein in Mexico. We liepen, aten, tjoolden en praatten er de dagen nadien heel wat. Het moderne mexico waar de voladores (zie foto) nog steeds indruk maakten… Andere hoogtepunten waren een worstelwedstrijd, het showworstelen met maskers(http://www.youtube.com/watch?v=dfEckBCIo7U). Zowat het duurste (en voor Miet het meest ergerlijke en dwaze) dat we bezochten. Op onze tweede dag lieten we ons betoveren door het aztekisch tempelcomplex van Teothihuacán (zie foto), een mega toeristische trekpleister met gemiddeld om de 44 centimeter een verkoper die je voor de voeten loopt, maar zonder het voornoemde wel een ontzettend indrukwekkende plaats. Beschavingen waar wij enkele honderden jaren terug nog maar van durfden dromen… ook het nationaal antropologisch museum, één van de bekendste in zijn soort, moest aan het onderzoekende oog van Mister V en Mietie geloven. We hadden slechts enkele uren uitgetrokken om het leven van honderden jaren indianen te ontdekken, maar het werd heel snel duidelijk dat we evengoed 3 weken in het museum hadden kunnen rondlopen zonder nog alles te zien… We hebben er ons, flexibel zoals we zijn, bij neergelegd en zijn toen maar quesadillas (tortilla + kaas + vlees/kip) en tortas calientes (platte geroosterde warme broodjes met gebakken ingrediënten naar keuze) gaan verorberen op een van de honderden gezellige marktjes in een park van mexico city. Het menu werkte wel wat op de stoelgang, maar ook dat zijn we te boven gekomen…

Mietie ligt ondertussen te ronken, en Wouter zal gewillig volgen (zoals steeds) … Binnenkort meer over onze eerste dagen in Pojom, want ook daar is het laatste nog niet over gezegd…

Geniet ervan, doe het goed en tot binnenkort?!

Que les vaya bien!

Bienvenido!

2009-10-14T03:32:00.000-07:00

Hola chicos y chicas,

Jullie zijn zonet aangekomen in de wondere wereld van 'Wouter en Miet in Guatemala'. Wij zijn er op dit moment zelf nog niet, maar vertrekken zeer binnenkort! Eenmaal in Pojom schrijven we het allemaal hier neer: spannende verhalen, gekke indrukken, hard labeur en leuke gezelligheden! Hier wordt geschreven over goed en kwaad, recht en krom, wit en zwart! Wie meer info wil over het project waar we gaan werken kan terecht op www.vivirenamor.be.

Reageer gerust op onze berichten, deel jullie denken en voelen!

Met liefs,
Miet

Stevige groet,
Wouter